Foto verslag 28 maart 2007
Een mooie woensdagmiddag nodigde uit om er op uit te trekken. De kinderen op de fiets en ik met mijn scootmobiel. We zijn via de Witte Steen in Reuver het park binnengekomen.
Het poortje ziet er smal uit, maar het is goed door te komen ook met de scootmobiel. Direct bij de ingang staat een bord met informatie over de wegen die gebruikt mogen worden om het gebied te verkennen. Op de uitgang bij Brüggen na, daar is een soort draaideur, zijn alle ingangen op deze manier gemaakt. De draaideur geeft wat meer problemen als iemand alleen onderweg is met een scootmobiel. (Ik kom er dus wel eens langs vol geladen met boodschappen en dan moet ik toch even improviseren om er door te komen.)
Op de foto hierboven een blik op een van de toegankelijke paden. Deze loopt in de richting van de uitgang aan de kant van Kaldenkirchen. De witte route is goed bereidbaar, meest over asfalt. Slechts kleine stukjes zandwegen. De blauwe route en de groene aan de andere kant van het park zijn veel ruigere paden en minder geschikt voor mensen die niet graag over zandpaden rijden.
Natuurlijk moeten we wel even lezen wat de regels zijn. Vee mag niet gevoerd worden, niet geaaid en niet dichter dan 25 m genaderd worden. We hebben hier het afgelopen jaar een enkele keer een paar paarden gezien, maar runderen en schapen of geiten zijn we niet tegen gekomen. Toch leven ook die hier voor de begrazing. Het park is echter zo groot dat je ze makkelijk kan missen als ze zich net in een ontoegankelijk deel van het park bevinden.
De houten wegwijzer geeft aan welke richting gegaan moet worden voor Heidecamp, Brüggen, Elmpt, Bracht en de Weisser Stein (de Witte Steen NL). Glenn vind de houten wegwijzers prachtig net als mama.
Ook dit gebied kent uitzonderlijk natte gebieden in het voor en najaar. Hierboven is goed te zien hoe nat de grond hier vlak langs het pad is. Niet aanbevelingswaardig om hier van het pad te geraken. Helaas heeft het ook in februari 2007 erg hard gestormd. Net als in vele andere natuurgebieden in deze regio is ook hier flink wat schade aan het bos aangericht.
Er liggen her en der behoorlijke bomen volledig uit de grond gerukt langs het pad. (Vrij snel al weer is de meeste van deze stormschade opgeruimd. Aan het einde van het jaar 2007 is nauwelijks nog te zien dat er zoveel bomen omgewaaid zijn geweest tijdens de storm.)
Het is een hele klim naar boven maar de moeite loont zich. Zodra we boven zijn zien we de eerste roedel damherten. Glenn die voorop rijdt ziet ze vlak voor zijn neus het pad oversteken.
In de beschutting van het bos blijven ze gewoon staan. Alsof ze weten dat ze niets van ons te vrezen hebben. Sommige kijken net zo nieuwsgierig naar ons, als wij naar hen.
Een geluid verderop doet de groep besluiten er toch van door te gaan. Maar eerst nog nemen de laatste bokken nog wat hapjes hier en daar. Hun witte achterwerk staat keurig in contrast met hun mooie bruine vacht.
Als we doorrijden komen we bij een toren van de brandwacht. Deze toren was van groot belang voor het munitiedepot. Brand zou immers een enorm risico zijn voor de opgeslagen munitie. De toren is nu in verval geraakt en wordt niet meer gebruikt. Er zijn nog wel wat openingen waardoor er nu uilen in nestelen. Een favoriet plekje van ons om even te rusten. Normaal gesproken kun je er gewoon langs rijden. Nu versperren omgevallen bomen de weg. De omgevallen bomen worden door de herten gebruikt om de bast eraf te vreten en hun geweien te schuren. Helaas kan ik daar geen foto's van maken omdat ik niet over de eerste bomen heen kan klimmen.
Nabij de toren van de brandwacht is de schade aanzienlijk. Diverse bomen maken het onmogelijk de blauwe route hier met de fiets te volgen of men moet lust hebben de fiets 3 keer over een flinke den heen te tillen. De deur van de brandwachttoren is ingebeukt door het natuurgeweld.
De kinderen klimmen en klauteren over de bomen om te gaan kijken. Met de telelens haal ik alles een beetje dichterbij. Dan rijden we via de witte route om de brandwachttoren heen en komen dan aan de andere kant. Voor we echter weer aan de andere kant komen van deze toren komen we eerst langs een observatiepost die hier is ingericht. De foto hieronder laat het pad zien dat vanaf de andere kant de brandtoren nadert. Terwijl de jongens de observatiepost beklimmen ben ik alvast even doorgereden voor dit plaatje.
De lange rechte wegen zijn een gevolg van het wegennet van dat de militairen hier ooit hebben aangelegd. De duinen die ter bescherming dienden in geval van brand of explosies zijn een thuis voor vele planten en dieren. Hieronder ook plantensoorten die met de treinen zijn meegereisd naar dit gebied.
De vakken waar de loodsen hebben gestaan zijn op de foto hierboven goed zichtbaar.
Gavin zoekt met de verrekijker naar herten. Maar die laten zich nu even niet zien. Sporen zijn er echter genoeg. Ze komen hier vaak langs. Daarom is de post hier natuurlijk ook ingericht. Waarschijnlijk heb je hier bij zonsopgang de meeste kans om veel herten te zien. Ook de kuddes koeien komen hier regelmatig langs om te grazen, maar die hebben we tot op heden nog niet gezien.
Van deze kant lijkt het bos niet veel te lijden te hebben gehad van de storm. We rijden verder en komen dan in de buurt van een van de 4 laadperrons die dit militaire gebied kende. Langs het pad zijn overal sporen van de herten, de koeien en de schapen die hier het gras kort houden..
Daar waar extreem veel gevaar was, zijn de vakken van de opslagloodsen beschermd geweest met betonnen muren. Dit is een van de wegen die afgesloten is voor bezoekers. Hierachter hebben de dieren vrij spel. Een deel van de wegen is niet toegankelijk voor bezoekers. Het asfalt is er weggehaald, maar de wegen op zich blijven min of meer bestaan. Dit wordt gedaan om de ontstane leefmilieus van planten en dieren niet te verstoren.
De asfalt bestrating is hier weggehaald om weer een zo natuurlijk mogelijk landschap te creëren. De opbouw van het gebied zal echter niet veranderd worden. Zodat het goed beschermd kan worden indien er ooit eens brand uit zou breken. We hebben hebben het afgeschermde gebied verlaten. Hier wordt het gras en de heide kort gehouden door onder andere kuddes schapen en geiten. Vandaar de hekken die voorkomen dat deze dieren naar andere delen van het reservaat uitwijken.
Vanuit de verte is niet goed op te maken wat je hier ziet. Of je moet weten dat dit een van de 4 stations is geweest. Deze vlakte wordt ook vaak bezocht door herten. Op dit moment echter zijn ze er niet.
Op de voorgrond zie je nog de oude rails in de weg liggen. Links zie je de kleine denneboompjes die groeien tussen de oude perrons.
Van dichtbij is het goed herkenbaar. Dit zijn de perrons van een treinstation geweest. Alle overige overkappingen en dergelijke zijn verwijderd. Zodat het nu een open vlakte is geworden.
Op de vlakte hierachter hebben we al heel vaak grote kuddes herten gezien het afgelopen jaar. We rusten hier even wat voor we weer verder gaan.
We werpen nog een blik in de richting van Kaldenkirchen voor we onze weg in de andere richting gaan vervolgen. Even voorbij het oude perron zijn we een paar hertjes grazen langs de bosrand.
Her en der zijn nog oude steun en beschermingsmuren te zien die de militairen hebben gebouwd. De meesten die er nu nog staan blijven ook.
Het ruige landschap met gras en heide en zo nu en dan een berkeboom tot aan de grenzen van de dennenbossen.
De kale zandgrond die voedingsarm is, zorgt ervoor dat hier ook veel zeldzame planten en dieren weer terug zijn gekomen. In deze komt wordt de heide kort gehouden door wilde paarden en natuurlijk de vele herten die hier leven. Hopelijk zullen we er nu eindelijk eens een paar zien.
Ja hoor, we hebben geluk. 3 Paarden grazen vlakbij het doorgaande pad. We kunnen ze zo van heel dichtbij bekijken. Nieuwsgierig komen ze onze kant uit maar we houden een behoorlijke afstand van de omheining die het gebied afschermd dat begraasd moet worden. Natuurlijk maken we nog wel wat meer foto's.
Ze zijn absoluut niet bang van de mensen en komen nieuwsgierig dichterbij als we op een afstandje naar ze blijven staan kijken.
We gaan afscheid nemen van de paarden en Glenn leest ons voor waar we heen kunnen. Wij gaan de route volgen die ons naar de groene route brengt.
Deze lange asfaltweg maakt deel uit van een monument voor de militairen die hier gelegerd zijn geweest. Hier zijn ook allerlei aspecten van een weg met loodsen nog terug te vinden. We zullen op de terugweg als we de zon in de rug hebben hier nog meer foto's maken. Nu gaan we tegen de zon in richting Schwalmen (NL).
De doorgangen naar achterliggende "straten" worden veelal met houtafval dichtgehouden. Zo hebben de dieren wat meer rust. Dat is met name van belang als de herten en andere dieren in het bos jongen hebben.
Een kijkje terug over de weg die we net hebben gereden. Dit deel van het park is ook heel geliefd bij mensen die op skeelers of skates het park verkennen. Als u uw auto parkeert in Duitsland bij de ingang nabij Heidecamp, dan kunt u zich heerlijk uitleven op skeelers of skates.
We hebben de asfaltweg weer verlaten en komen al snel weer herten tegen op ons pad. Als we nog dichterbij komen op weg naar den Bohlenweg, gaan ze er toch maar vandoor. We passeren weer een laadplatform en links op de foto zit u een groene afrastering. Daarachter bevindt zich een put met vele liters bluswater.
We rijden nu in zuidelijke richting verder. Als we doorrijden komen we bij een uitgang die uitkomt op de weg Brüggen - Schwalmen (NL), vlak bij de Nederlandse grens.
Na nog een laatste blik te hebben geworpen op dit monumentale deel van het natuurpark, komen we opnieuw bij een uitzichtspunt. Dit deel met de enorme brug als observatie "toren" wordt de Bohlenweg genoemd. Vanaf hier heb je prachtige uitzichten. Zowel aan de ene als aan de andere kant van de panoramabrug. Natuurlijk is het het mooiste als er herten te zien zijn, maar ook zonder is het uitzicht er prachtig.
De jongens zijn al naar boven terwijl ik eerst even een plaatje van beneden maak. Dan moet ik er ook aan geloven en de trap op naar boven. Van boven hebben we weer een prachtig uitzicht op de vakken waar de loodsen hebben gestaan.
De zandduinen zijn hier veelal begroeid met heide en mossen. Elders zijn ze ook begroeid met grassen.
De panoramabrug loopt over een zandrug die aan de linkerkant, zie foto hieronder, zicht geeft op een grote weide waar we vorig jaar meermaals herten hebben gezien. Nu is het er leeg.
De brug heeft een behoorlijke lengte, ik schat wel meer als 50 m. Maar goed, neem dat niet zo serieus want echt goed schatten kan ik niet. Het is voor mij in ieder geval een heel eind van begin tot einde na de klim het duin op.
Wat hierboven gebeurd is weten we niet. Het zijn allemaal kleine plukjes haar met vel eraan. Toch is nergens een karkas te bekennen van een gesneuveld prooidier. Misschien hebben herten hier hun vacht afgeschuurd tegen de brug?
We verlaten de panormabrug en rijden de groene route verder. Heel in de verte is op de foto hierboven een houten hekwerk te zien. Deze houten hekken worden geplaatst om plaatsen waar men wil dat weer wat bomen gaan groeien. Doen ze dat niet dan zullen de jonge boompjes opgegeten worden en dat is hier dus niet de bedoeling.
Even verderop blijkt ook weer dat de storm flink heeft toegeslagen. De kapotte bomen liggen hier op grote hopen en worden afgevoerd. Hoe? Dat is nog even een raadsel.
Tot we een eindje verder komen en door het omgevallen bos zien hoe ze het oplossen. Een grote hakselmachine versnippert de bomen. Het nu nog wel een raadsel wat ze met al dat strooisel doen.
We krijgen weer een flinke afdaling voor onze kiezen. Het is wel zaak je ogen goed op het pad te houden bij deze afdalingen. Ook op de fiets zijn dit pittige afdalingen waarbij je soms liever loopt dan fietst.
Ik ben dol op bomen fotograferen. Vooral als ze in de wintertijd nog mooi zich aftekenen tegen een strakke blauwe lucht. Maar dat laatste hebben we natuurlijk niet altijd voor het zeggen.
We kijken nu weer uit over de vlakte welke we ook vanaf de grote panoramabrug zagen. Heel in de verte is hij zichtbaar tegen de rand van het bos als het ware.
Prachtig hoe de witte berken uitkomen tegen de goeden zonnestralen en de blauwe lucht.
Oeps. Ook hier weer een flinke afdaling. En daarna natuurlijk weer bergop. De jongens hebben er schik in en hebben nauwelijks hulp nodig om boven te komen. De herten in de verte gaan wel even een stapje verder als de jongens aangereden komen.
Op een aantal plaatsen in het park vind je een overkapping met een bankje en een hoop uitleg over het ontstaan van het park. Ook wordt er verteld over de planten en dieren die hier leven.
Heel in de verte weer een paar jonge hertebokken. Ik kan het niet laten en probeer ze met de telelens wat dichterbij te halen. Het resultaat is niet voor publicatie geschikt, maar het is gewoon geweldig zoveel herten als we vandaag zien.
We rijden door en komen weer op de monumentale laan. Hier staan links nog overal bliksemafleiders die een vuurzee of explosie in de minutieloodsen moeten voorkomen.
Weer twee herten gevonden. Het lijkt of het er maar twee zijn maar een paar meter verder krijgen we zicht op de hele groep. Het is blijkbaar een populaire plaats voor de herten want er staat ook een bankje bij. We kunnen even rustig zitten en met de verrekijker naar de herten kijken.
De herten lopen in het midden van deze open plek in het bos. Alleen op de foto hieronder zijn ze niet meer zichtbaar en opgegaan in het landschap. Het bankje is gemaakt van een oude spoorbiels. Glenn gebruikt mama's fotosessie om even uit te rusten op het bankje.
Hier is goed te zien dat de duinen rondom de loodsen hier met gras begroeid zijn en niet zo zeer met heide. Soms schiet de zon even achter een klein wolkje. Het is een wereld van verschil als de zon weer haar licht laat schijnen op het prachtige landschap. Inmiddels zijn we weer bij een observatiepost aangekomen. Deze kijkt uit over de vallei waar ook de paarden grazen. De paarden hebben we hier al eens gezien, net als solitaire hertebokken met inmense geweien. Wat krijgen we vandaag te zien?
Wie is het eerste boven? Mama in geen geval, maar dat maakt niet uit.
Het uitzicht hierboven is prachtig. Omdat we de verrekijker bij ons hebben zien we ook weer de paarden die we eerder vlak bij de afscheiding hebben gezien.
Zonder verrekijker had je ze nauwelijks gevonden. Het zijn dan zulke kleine stipjes geworden. In de kuil staat ook hier weer behoorlijk veel water.
Maar terwijl ik de paardjes nog eens op de foto zet vinden de jongens met de verrekijker ook nog een stel hertebokken op de helling tegenover ons. Ze zijn te ver weg om met deze camera goed te fotograferen. Maar dat ga ik later nog wel eens overdoen als ik weer een goede (digitale)spiegelreflexcamera heb.
Op de borden beneden wordt uitgelegd dat dit stuk zo bewaard wordt als monument ter nagedachtenis aan de militairen.
Hoewel we weer richting de Witte Steen moeten, nemen we toch even een kijkje bij de uitgang bij Brüggen. Hier ligt ook een camping, ik geloof zelfs twee. Daarnast komt hier net buiten het terrein eind 2007 een grote speeltuin voor kinderen.
Dit vind ik met de scootmobiel de slechtste ingang. Het is te doen, maar het is en blijft gepriegel. Het draaihek is een stuk moeilijker te passeren als de hekken met wildroosters zoals die bij de Witte Steen staan.
Een van de weinige gebouwen die er nu nog staan. Het is in gebruik door de beheerders van dit natuurpark. We rijden weer terug het park in, nu richting Reuver. We passeren ook nog enkele oude loodsen die ook nog in gebruik lijken te zijen.
Een derde laadstation hebben we gevonden. We weten nu ook wat ze doen met de houtsnippers. Deze worden hier opgeslagen op de plaats waar vroeger de sporen lagen bij het perron. Het lijkt haast alsof ze op de trein wachten, maar dat kan natuurlijk niet. Ze zullen hier wel weer opgeladen worden op vrachtwagens.
Het station ligt links, terwijl we hier weer ver weg kunnen kijken over een lange weg. We rijden door en gaan kijken bij een volgend uitzichtspunt. We hebben hier in het verleden al heel vaak herten gezien. Eens zien hoe het er vandaag voor staat.
Hoewel ze tegen het licht op moeten kijken genieten de jongens van de herten die beneden in de grote kuil lopen te grazen. Hoe langer ze kijken hoe meer ze er zien. Met de verre kijker erbij ontdekken ze er steeds meer. Vandaag hebben we al honderden herten gezien. Dat kan hier ook makkelijk omdat er zo'n 5000 stuks lopen binnen de omheining van het natuurpark.
Op de foto's hieronder zie je een overweg. Boven in de verte het eerste station dat we vandaag hebben gezien.
De jongens besluiten of ze nu wel of niet nog van de grote heuvel af willen rijden.
Ook hier weer een informatiestation. Dit maal wel met een bankje erbij om even lekker uit te rusten.
We rijden weer door naar het eerste laadperron dat we hebben gezien en nu zien we wel weer herten op de grazige vlakte bij de perrons.
We gaan weer verder en als we weer in de buurt komen van de observatietoren krijg ik zicht op wat mooie verse voetsporen in het losse zand.
We fietsen de berg weer op en komen weer bij de toren van de brandwacht. Ik probeer een tegenlicht opname te maken wat deze keer niet helemaal zo is gelukt als ik het eigenlijk wil. Maar voorlopig heeft hij zijn plaatsje hier.
Een laatste cadeautje. De jonge hertebokken staan vlak voor ons op het pad en nog een keer voor we het park weer verlaten kunnen we ons eraan vergapen.
Ze lopen door naar de weide waar we ook vaak hinden hebben gezien met hun jongen. Dan wordt de stilte verbroken. Een stel wildebrassen begint een schijngevecht. De geweien kletteren tegen elkaar. De hele weide erachter licht in het zonnetje. Hij staat vol met herten. Ik maak er nog snel een paar tegenlicht opnamen van. Intussen begint onze maag namelijk ook te knorren.
We gaan op weg naar de uitgang van het park bij de Witte Steen. De heuvel die we als eerste hebben beklommen suizen we nu af naar beneden. Daarna door het poortje en op weg naar Mac Donalds om deze geweldige dag te besluiten.