Yoegoslavië 1979
In 1979 hebben wij de eerste reis gemaakt naar het
voormalige Yoegoslavië waarbij we verder zijn getrokken dan Godz Martuljek . Het is een van de eerste verre reizen waar ik me er veel
van kan herinneren. Mede natuurlijk doordat er veel foto's en dia's van
gemaakt zijn. Hoewel we al eerder in Slovenië hadden gekampeerd, was het voor mij een heel
nieuwe ervaring. Na de omgeving van het Triglav National Park te hebben verkend
en daar te hebben gewandeld zijn we dat jaar dus verder
getrokken naar het zuiden, zoals we dat ook in 1971 al eens hadden gedaan.
Slovenië is een prachtig land met een schitterende flora
en fauna. Helaas kan het er ook verschrikkelijk regenen, zoals ook in
Oostenrijk in die grensregio het geval is. Toch heb ik er heel erg van
genoten. In dat jaar gingen we steeds vaker verdeeld onderweg. Vooral omdat
mijn tempo erg hoog lag en mijn oudste zus en vader dat niet konden
bijbenen, gingen mijn andere zus en ik vooruit. Wij bereidden de lunch
onderweg voor en maakten die extra gezellig door stiekum wat extra's mee te
nemen of door het zoeken van bosbessen en wilde aardbeien.
Nadat we dit prachtige land achter ons hadden gelaten
gingen we op weg naar Kroatië. We hebben daar op de stadscamping van Zagreb
gekampeerd. Bij aankomst rond de middag was het een prachtige camping die
niet echt druk was. We hebben dus onze caravan een mooi plaatsje gegeven en
gelukkig de auto nog al ruimte verslindend achter de caravan geparkeerd. Ook
hadden we vanwege het mooie weer de luifel opgezet. Na het avondeten om een
uur of 17.00, gingen we wandelen. Bij terugkomst rond 20.00 uur kregen we de
schrik van ons leven. De camping stond bom, maar dan ook bomvol. Elke
vierkante cm werd bezet. Er stond een tent zo dicht op ons achterraam dat we
dat niet meer konden openen. Wij konden mede door de luifel en de slordig
geparkeerde auto nog redelijk wat bewegingsvrijheid creëren.
Rond 7.00 uur begon de volgende morgen de bedrijvigheid.
Ellenlange rijen voor de toiletgebouwen die niet op zoveel extra mensen
berekend waren. Volgens mij stonden er wel 3 keer zo veel mensen als
waarvoor de camping eigenlijk bedoeld was. Daarna begon men te ontbijten.
Gebakken eieren met spek waren over het hele terrein te ruiken en dat was
niet mijn favoriet in de vroege morgen. Ook pannekoeken werden her en der
gebakken. Weer anderen hadden een zeer exotisch en 'stinkend' ontbijt
klaargemaakt. Wij hebben dus maar snel onze boterhammen gesmeerd en in de
rugzak gestopt. Na een stadswandeling waarbij we in de stad hebben ontbeten
kwamen weer aan op de rustige camping van de dag ervoor.
We hebben ons dus maar ingesteld op deze hectiek tussen
16.30 uur en 10.30 uur de volgende morgen. Meer als een week hebben we van
de stad en de omgeving genoten. Wel ontdekten we dat de mensen hier er
vreemde gewoonten op na hielden. Zo werden er koffiefilterzakjes uit de
prullebakken gehaald als wij die weg hadden gegooid. Ook weggegooide
scheermesjes en andere materialen werden stelselmatig uit prullebakken
gevist. Geen prettig idee dat men zo in armoede moet leven dat dit
noodzakelijk is. Ook probeerde iedereen je van alles en nog wat te verkopen
in de hoop van jou koffie en thee te kunnen kopen.
Onze reis ging vervolgens via Banja Luka naar het zuiden.
Overal op de daken van de huizen zagen we ooievaarsnesten. De meesten
bevolkt door hele families Ooievaars. Het land is geweldig mooi, maar vreselijk arm. Dat was wel heel confronterend. We zijn eigenlijk constant blijven rondrijden om zoveel mogelijk te zien te krijgen van het land.
Via Split belanden we in het uiterste zuiden van Yoegoslavië. We reden zelfs een stukje door Albanië tot er de ziekte nekkramp uitbrak. Daarop besloten zo snel mogelijk terug te keren naar Oostenrijk. Uiteindelijk hebben de rest van deze vakantie doorgebracht in Zernez.
Vanaf de camping in Zernez hebben we heel veel gewandeld in het Zwitserse Nationaalpark. Hierbij hebben we ook een keer het geluk gehad dat er net een begeleide tocht werd gelopen onder leiding van boswachters. Hierdoor hebben we extra veel dingen gezien waar je anders niet zo op let.
Meer over het Zwitserse Nationaal Park zal op de pagina van Graubünden een plaatsje krijgen.
Veel te snel kwam al weer
het einde van de vakantie in zicht en moesten we weer naar Nederland terug.
Onze laatste 5 dagen dat we weg wilden blijven verbleven we op een camping
in Bad Lautersbach bij Karlsruhe, op een normale dagreis van Nederland
verwijderd. De camping in Bad Lautersbach bestaat al geruime tijd niet meer. Vandaar dat we later vaak nog een stop maakten op de Schwäbische Alp, bij Lauterburg in de buurt van het stadje Aalen.
Zwitserland 1980
Voor het eerst de luxe van twee maal per jaar naar
Zwitserland meegemaakt. We hebben de kerstvakantie van het schooljaar
1979/80 doorgebracht in Davos op de camping Waldhaus. Op de heenreis kwamen we al snel in het gebied waar sneeuw lag. Hoe verder we naar de Alpen kwamen, hoe meer sneeuw er langs de weg te zien was. Uiteindelijk moesten zelfs de sneeuwkettingen erop gelegd worden voor we Davos konden bereiken.
Samen met mijn zusje Karin heb ik heel wat kilometertjes
afgelegd op de langlaufski's. We hebben de voet van de Jacobshorn beklommen.
Het was een mooie tocht maar de afdaling vond ik toch wel wat eng. Vooral in
de bossen was het soms moeilijk om niet zo hard te gaan dat je uit de bocht
vloog. Hetgeen me dus meermaals is overkomen.
Ook hebben we veel in de sneeuw gewandeld. Prachtige tochten
met een mooi uitzicht op de plaatsen Davos-Platz en Davos-Dorf. Vooral vanaf
de Schatzalp hadden we een mooi uitzicht op de camping die tegen de
Jacobshorn aan lag.
Naast wandelen en skiën hebben we ook veel geschaatst op de
ijsbaan die vlakbij was. Er was een grote half overdekte ijsbaan waar
ijshockeywedstrijden werden gehouden en daarnaast een gewone open ijsbaan.
Op die laatste hebben we heel wat toeren uitgehaald. De hele vakantie hebben we genoten van de wereldkampioenschappen ijshockey. We konden de beelden op de TV volgen, maar het geluid konden we beter uitzetten daar we enige seconden later de echo uit het station hoorden.
Tegenwoordig heeft de
mooie winter en zomercamping met hotel plaats gemaakt voor het grote
golfhotel Waldhaus. Het golfterrein is ook aanzien vergroot nadat de camping
werd gesloten. Toch hebben wij hier drie winters doorgebracht. De loipes van
het langlaufen dat wij deden begonnen eigenlijk al op de camping. Je kon dan
het hele golfterrein over, hetgeen voor mij en mijn zusjes geen uitdaging
was, of de andere kant op. Richting Fluelapas en Jacobshorn, dus de loipes
in en de bossen en bergen verkennen.
De zomer
Die zomer zijn we terug gekomen naar Zwitserland en
aanvankelijk beland op de camping in Ried Brig, welke nog altijd bestaat.
Ook al is het hotel dat er bij staat meermaals van eigenaar gewisseld, het
is niet ten koste van de camping gegaan. We hadden een prachtige plaats in
de met fruitbomen beschaduwde camping. Prachtig uitzicht door het Rhonedal
en vlak bij vele prachtige wandelroutes aan de Simplonpas. Maar ook nabij
gelegen plaatsen als Blatten, Belalp en 24.01.2011 20:23e bergen. Hoewel er24.01.2011 20:23ever lopen, toch was het wel mooi om
steeds weer de gondels door de lucht te zien zweven.
De mooiste tocht van het jaar was die naar de Saflischpas.
Van Rosswald richting Binn. We waren voor de stijle weg erna toe
gewaarschuwd en we hebben inderdaad met de gedachte gespeeld de pashoogte op
2700 m te laten voor wat hij was. Maar na weer een half uur rusten kwamen we
toch weer in de benen en gingen we verder naar de top. Dit was de eerste
keer dat ik op eigen kracht deze hoogte bereikte. En adembenemend uitzicht
op de grote Aletschgletscher heeft ons deze tocht begeleid. De afdaling was
op bepaalde plaatsen nog zwaarder als de beklimming, maar het was meer als
de moeite waard.
Zomerreis Zweden en Noorwegen 1984
Het besluit om naar deze landen te gaan was eigenlijk al
een jaar ervoor genomen, maar toen besloten we het af te blazen omdat ik
niet zo heel lang vakantie zou hebben. Verder hadden we kennissen beloofd dat ze met ons een keer mee zouden kunnen gaan en zij konden ivm hun hond niet naar Scandinavië.
In 1984 gingen we eerst naar
Denemarken waar we een nachtje op een camping vlak bij de ferry naar
Noorwegen hebben gestaan. Van Fredrikshaven naar Fredriksstad was een lange
boottocht van 10 uur. We zouden aanvankelijk met de nachtboot vertrekken,
maar er bleek ook nog plaats te zijn op de middagboot. Dus mochten we mee.
Nou daar hadden we al snel spijt van. Er stak een storm op en de bomen lagen
plat op de kade van ellende. Even hoopten we dat we toch niet mee konden,
maar die hoop vervloog toen we voorrang kregen op de laatste drie
vrachtwagens die mee moesten.
De combinatie moest extra gezekerd worden omdat onze
caravan werd afgekoppeld. We vertrokken om 10 uur 's morgens met een uur
vertraging omdat het te hard waaide. Eenmaal op zee stak er toch weer een
storm op met windkracht 11 tot 12. Daar was de maag van mijn ouders niet op
voorbereid en hun boerenkool verdween dus al snel naar de bodem van de zee.
Zolang ik niet mijn ogen probeerde te sluiten ging alles fantastisch.
Eenmaal in Noorwegen kregen we al snel een slaapplaats bij een kleine winkel
even buiten de stad. We werden gewekt om 7.00 uur met de vraag of we vers
water en brood wilden hebben. Nu water hadden we nog genoeg, maar vers brood
klonk ons hemels in de oren. Het was echter zoet brood en dat is wat anders
als wij hier gewend zijn. Maar na 7,5 week ben je eraan gewend hoor. Net als
aan het knäckebrood.
Daarna zijn we langs de Noors/Zweedse grens omhoog
getrokken. We hebben de hele reis geen camping bezocht maar steeds heerlijk
in het wild gekampeerd. Dan weer in Zweden, dan weer in Noorwegen. Onze kampeerplaatsen lagen aldoor in de buurt waar ik in de routbeschrijving op de downloadpagina een stop heb ingelast.
Bij onze reis naar het hoge noorden hebben we een aantal dagen langs een rivier gekampeerd aan de weg van Malung naar Särna. We hebben daar ook nog een tocht gemaakt met de auto rond een nationaal park. In Särna werden we voor het eerst bewust van het feit dat niet alleen de huizen hier van hout zijn, maar ook de kerken. Als we een aantal dagen op eenzelfde plaats verbleven dan probeerde ik altijd om mijn tentje op te zetten. Vaak bleef ik wel in de luwte van de auto en/of de caravan omdat de sporen van groot wild vaak heel dichtbij waren. Ik ben dan ook meerdere keren in mijn nachtrust gestoord door snuffelende elanden en rendieren.
Hoewel mijn ouders veel hebben gewandeld, was ik vaak bij de caravan. Ik had een zware blessure aan mijn enkel en die speelde me behoorlijk op. Zo nu en dan kon ik een keertje mee, maar naar mijn smaak was dat niet vaak genoeg.
We hebben heel wat plaatsen bezocht en ook
heel wat van de Zweedse en Noorse cultuur bekeken. Je merkt gewoon dat je in
een heel ander leefritme bent gekomen. Overal heerst ultime rust. In de
winkels, postkantoren en eigenlijk overal en vooral op de weg.
Voorbij Stromsund op weg naar Gädede vonden we een plaats langs een meer ongeveer 50 km van het kleine stadje Stromsund. Daar stonden we zo geweldig dat we besloten om daar langere tijd te verblijven. Ik heb daar ook heerlijk in mijn eigen tent geslapen in plaats van in de caravan. De route loopt echter over de oostelijke kant van het meer, maar wij reden langs de westelijke kant over een zeer kleine locale weg. Deze wordt echter niet als weg herkend door de routeplanner. Op een goede kaart is de weg duidelijk zichtbaar.
Overdag zagen we hier vaak vrachtwagens geladen met hout passeren. Die zag je soms wel een paar ke24.01.2011 20:23geen verkeer. Ik ging als het me lukte wel een beetje de boel verkennen en was toch een tikje jaloers op de vissers die 's avonds soms wel emmers vol vis uit het meer haalden. Goed ze visten in bootjes en daar voelde ik niet voor. Maar een vers visje zag ik wel zitten nadat we al een paar keer wat vis hadden gekregen van de locale vissers.
Na verloop van tijd wilde ik dus ook wel eens zelf een vis
uit het water halen. Ik had al heel wat tijd in benzinestations doorgebracht
bij de afdeling met vishengels, maar ik zag er geen gat in. Hoe moest ik dat
aan gaan pakken? Ik besloot op zoek naar informatie over de mogelijkheden en
zo. Ik ging aan de wandel naar een nabij gelegen stuga, een vakantiehuisje,
dat bewoond was. Bij de eerste was niemand aanwezig dus liep ik nog een
eindje door. En daar werd ik met zo'n geblaf begroet dat ik het liefst
meteen was vertrokken. Ik ben namelijk geen held als het om los lopende
honden gaat. Maar de bazin riep de honden terug en zette ze in hun hok.
En daar stond ik dan. Ik had me goed voorbereid om een
conversatie te voeren in het engels of duits, maar ze sprak geen van deze
talen. Dus ben ik terug gegaan om mijn Wat en Hoe spreek in Zweeds boekjes
te gaan halen. Ik gaf haar er ene en nam zelf het andere. Toch handig als je
een cadeau twee keer krijgt. Met deze boekjes hebben we meer als 2 uur
"gepraat". Omdat we een bootje hadden kreeg ik van haar een afgedankte
werphengel. Even later kwam daar de haak, het snoer en de gewichtjes bij.
Tot slot ging ik naar huis met in mijn vestzak een doosje met levende maden!
We hebben veel gevist in de vele meren die we tegenkwamen.
Soms moest je een vergunning hebben, maar ik had die niet nodig. Want die
bleek je alleen nodig te hebben met deugdelijk visgerei en daar viel mijn
tweedehandse werphengel niet onder. Dat werd ons verteld toen ik ergens mijn
vergunning wilde halen. Nu ja, het was ook niet veel soeps, maar als ik
mazzel had dan haalde ik er toch mooi een lekker visje mee op tafel. Eens
zelfs een grote snoek van wel 3 kg en bijna 75 cm!!!!
In de omgeving van Stromsund hebben we bijna 3 weken aan een meer gekampeerd. Het was vaak heerlijk weer en dan kon ik eindeloos zwemmen in het meer. Of varen met mijn rubberen vlot, een roeiboot wil ik het niet noemen.
Uiteindelijk wilden we toch de Poolcirkel over. Dus werd koers gezet richting Mo i Rana in Noorwegen. Daar zouden we de weg richting Noordkaap volgen tot voorbij de poolcirkel. We kwamen na de kleine stad in een zo onherbergzaam land dat we het toen voor gezien hielden en af zijn gebogen naar Arjeplog. Hier is een prachtig streekmuseum dat is ingericht door een arts. Het geeft een prachtig beeld van het leven in deze streek toen er nog geen auto's waren waarmee men zich kon vervoeren. Er zijn ook veel opgezette dieren te zien die in de omgeving voorkomen.
Daarna zijn we weer zig-zag naar het zuiden vertrokken omdat we toch weer richting het einde van de vakantie gingen. We hebben zo nu en dan een doorsteek gemaakt naar Noorwegen om iets van de Fjorden te kunnen zien. Het waren prachtige tochten, maar toch trok ons op deze hoogte meer de Zweedse natuur.
Ik heb met een routeplanner een route gemaakt van 's Heerenberg naar de boot in Fredrikshavn (Denemarken). Daarna ene van Fredrikstadt naar Stromsund. Deze laatste is bij benadering de route die wij gereden hebben omdat wij vaak nog kleinere wegen hebben bereden dan deze planner aangeeft. Daar wij in Stromsund een pauze hebben gemaakt van bijna 3 weken heb ik van daaruit weer een route gemaakt zoals wij die ongeveer gereden door het land en terug naar de boot in Fredrikstad. U kunt de routes hier downloaden.
Zomerreis Zweden/Noorwegen/Finland 1985
Na de prachtige reis van het jaar hiervoor wilden we toch
wat meer van het land en de cultuur zien. En die kans kregen we doordat ik
in mei mijn examens had afgerond voor de Mavo. Met pinksteren vertrokken we
naar het noorden van Duitsland voor de Pinkstertocht van de Nederlandse
Caravan Club, de NCC. De reis bracht ons in de buurt van de rivier de Weser.
Het leek wel zomer zo heet werd het tijdens dit prachtige evenement.
Na afloop van de pinkstertocht bleven we nog 1 nachtje extra
daar slapen om dan de dag daarop werkelijk aan onze reis naar Scandinavië te
beginnen. Dit maal een overtocht met de Stena Line. Van Fredrikshaven naar
Göteborg. Deze overtocht was veel korter, maar wel veel heftiger. Dwars over
de Sont. Maar goed uiteindelijk bereikten we weer de vaste grond.
Bij het afrijden van de boot werden we door een vrachtwagen
afgesneden. Hierdoor kregen we een lekke band van de caravan en ook de as
van de caravan was beschadigd. Al zou dit pas later in de reis ontdekt
worden. We kregen van de douane aanwijzingen waar we de band konden
vervangen, daar het verboden is in Zweden zonder reservewiel te rijden kregen we meteen een aantal adressen waar we de kapotte band konden vervangen.
Het was makkelijker gezegd dan gedaan om je weg door de stad te vinden en dus besloten we de adressen te laten voor wat ze waren maar gelijk buiten de stad naar een garage te zoeken. Daarin slaagden we snel en met wat handen en voeten kregen we de band al snel gerepareerd. Het tankstation waar we tankten had ook een service afdeling en al met al was het helemaal niet duur om de band te vervangen.
Na een kleine vertraging van 3 uur konden we eindelijk aan
onze reis beginnen. We hebben eerst gezocht naar een parkeerplaats om wat
extra te kunnen rusten, maar hij was niet voor de nacht geschikt. Daarom
kozen we voor 1 nacht een camping. Hij was prachtig, maar toch geven wij er
de voorkeur aan om lekker in het wild te kamperen. En zelf voor water te
zorgen is veel leuker dan tappen bij de kraan.
Dus gingen we na een lange nachtrust op weg. Al snel konden
we de verharde wegen achter ons laten op onze reis naar het Noorden.
Noordkaap was in onze gedachten, maar het was geen echt reisdoel. Als eerste
reisden we naar Malung en Särna. Daar hebben we een paar dagen gekampeerd.
Onze caravan stond langs een riviertje dat ons van voldoende drinkwater
voorzag. Dat was heel erg leuk. Ik heb geprobeerd om elanden te zien,
maar ze kwamen stevast in de twee uur dat ik in de nacht echt sliep. Hun
bewijsstukken voor mijn tentje achterlatend.
De dag brak aan waarop ik zou horen of ik voor mijn
Mavo-diploma was geslaagd. We reden dus weer eens naar Malung om daar in het
postkantoor naar mijn oudste zus te bellen. Het was er vreselijk druk, maar
het was de enige plek met een telefoon die wij konden gebruiken. Toen ik
hoorde dat ik zo was geslaagd, gilde ik zo hard dat iedereen meteen naar mij
keek. Nadat ik had opgehangen moest ik dus vertellen waarom ik zo blij was.
Daarna was het feest en werden we uitgenodigd om samen dat te vieren. We hebben heel wat lekkernijen geproefd die we anders wellicht nooit hadden durven proberen.
We reden een beetje gelijk op met de route van het vorige jaar omdat we als eerste reisdoel Stromsund kozen. Onderweg ontdekten we weer nieuwe dingen omdat het nu beter weer was als in 1984. Hadden we toen veel regen, dit jaar viel dat heel hard mee en regende het vooral 's nachts. Hierdoor konden we overdag veel meer genieten van alle moois dat dit gebied te bieden heeft.
De volgende stop was in de buurt van Stromsund waar we ook
het jaar daarvoor waren geweest. We ontmoeten weer oude bekenden, maar ook
nieuwe mensen. Ik heb hier veel gevaren met mijn rubberboot en soms zelfs
vanuit de boot gevist. Verder heb ik daar eens een flink eind gezwommen.
Volgens mijn ouders ben ik tweeënhalf uur aan het zwemmen geweest, maar voor
mijn gevoel was het niet zo lang.
Wandelen was wel heel erg moeilijk dat jaar dus gingen mijn
ouders meestal alleen. Mijn enkel zat bijna dagelijks in het verband en dat maakte mijn bewegingsvrijheid behoorlijk beperkt. Bij de caravan schreef ik ellenlange brieven aan mijn
correspondentievriend in Italië. Ook kreeg ik wel bezoek van de mensen uit
het dorp even verderop. Ook werden we erop geattendeerd dat we aan het Blo
Sjon veel mooier zouden kunnen kamperen.
Na twee weken zijn we daar dus eens gaan kijken. We vonden
weer een mooi plekje met prachtig uitzicht voor de caravan. Hier kon ik
alleen niet in de tent slapen omdat het te ongelijk was op de bodem en te
stenig. Dat was geen pretje dus dat heb ik na een nacht opgegeven.
Van mensen die daar met netten aan het vissen waren konden
we iedere dag verse vis kopen. Soms kregen we ze ook wel. Nog altijd ben ik
blij dat we zoveel contact hadden met de plaatselijke bevolking. Ik heel
veel over de natuur daar geleerd. Ook hadden zij veel bewondering voor het
feit dat ik probeerde hun taal te leren. Toch bleef de Noordkaap trekken. Dus besloten we om de rit verder naar het Noorden te beginnen. Waar we zouden eindigen was op dat moment niet belangrijk.
Zodra we verder naar het noorden kwamen, merkten we al heel snel dat we weer in de winter terecht kwamen. De nachttemperaturen doken al snel onder nul en over lag nog ijs en sneeuw op de meren. Een prachtige ervaring. Op verschillende plaatsen kon je goed zien dat er die winter met auto's over het meer gereden was geweest.
Gestaag kwamen we steeds noordelijker. We besloten ook Finland met een bezoekje te vereren. En dus gingen de grens over. Het is een hele overgang. Niet qua natuur, maar qua taal. Kon ik van het Zweeds en Noors intussen redelijk de vertaling geven, de Finse taal is een totaal andere. Je hebt dan ook het gevoel dat je in Rusland zit.
UIteindelijk kwamen we in Skibotn. Daar op een parkeerplaats bleven we overnachten en zagen we voor het eerst de noorderzon. Om 00.00 u stond de stond nog steeds aan de hemel en scheen volop. De temperatuur was gedaald van 23 graden overdag tot nog 2 graden op dat moment. Even nadat hij door het noorden was gekomen draaide de zon achter een berg en besloten wij snel te gaan slapen.
We besloten hier de fjorden te gaan verkennen. Eerst hebben we met de auto een rondrit gemaakt. Deze staat ook bij de downloads. Daarna zijn we met de caravan verder getrokken richting Tromso. Omdat het weer goed was zijn we toch nog noordelijker gegaan in de richting van Noordkaap.
De fjorden zijn geweldig. Alleen de wegen erlangs zijn vaak niet de breedste. We proberen of we een plekje kunnen vinden waar we een poosje kunnen kamperen, maar daarvoor zitten we hier kennelijk niet op de goede plek. Nadat we een paar keer de hele handel hebben moeten keren besluiten we terug te gaan richting Zweden.
In Finland vinden we een plekje waar het lekker toeven is en daar blijven we dan ook een paar dagen hangen voor we terug keren naar Zweden. We genieten er volop van de zon en het prachtige uitzicht.
Na een paar dagen zakken we af tot vlak bij Kiruna. Daar vinden we een geweldige parkeerplaats waar we direct besluiten een poosje te blijven. Helaas kan ik daar niet in mijn tentje slapen, maar het prachtige meer maakt alles goed.
wordt vervolgd
