Van Zernez naar de Bettmeralp
We worden aller hartelijkst ontvangen in het Hotel Adler. Er is een ruime kamer voor ons in orde gemaakt en Gavin mag bij ons in bed slapen. Glenn krijgt een eigen kinderbedje. Dat alles voor maar 80 Sfr.
De kinderen vallen al snel in slaap en wij gaan hun al snel achterna. De volgende dag staat een lange rit op het programma.
Klik hier om de routebeschrijving te downloaden.
Het uitzicht uit het slaapkamerraam is prachtig.
We ontbijten eenvoudig en daarna pakken we alles snel weer in om weer op reis te gaan.
Als papa alles weer in de auto heeft doe ik nog snel wat boodschappen in het dorp. We willen het liefst onderweg stoppen daar waar de kinderen ook wat kunnen spelen. Dus liever geen stops om eten of drinken te halen. We tanken nog even de auto vol en dan gaan we op weg. De kinderen zijn nu wel nieuwsgierig naar de sneeuw waarover we ze gisteren verteld hebben.
Daarom gaan we via de Fluelapas op weg naar Wallis. Niet helemaal rechtstreeks, maar daarvoor is het ook vakantie. Voorlopig ziet het er naar uit dat we nu het beloofde mooie weer krijgen. In Zernez is het al lekker warm als we vertrekken, maar dat zal snel anders worden als we de pasweg gaan beklimmen.
Nog wat wolkjes op de achtergrond, maar het beloofd mooi weer te worden
De klim naar de pashoogte moet nog gaan beginnen en voorlopig gaat alles voorspoedig.
Prachtig uitzicht en hier en daar wat wattenwolkjes
We klimmen gestaag omhoog. Veel verkeer is er nog niet op de pasweg. Dus kunnen we nog een mooie opname maken.
Ineens is het gedaan met het mooie weer. Wolken trekken zich samen boven de pasweg. De gele bus van de Postautodienst komt net uit de grauwe mist te voorschijn.
En ja hoor, als ook wij de bocht om zijn gegaan dan is het ineens winter. Overal langs de weg ligt sneeuw. En niet zo'n klein beetje ook. Geen wonder dat deze pas gisteren voor verkeer werd gesloten. Vroeger zou hij wel open zijn gehouden, maar sinds de komst van de Vereinatunnel maken ze die kosten in de zomer niet meer. Dan moeten de reizigers de auto op de trein zetten.
Als we nog hoger klimmen zijn de parkeerplaatsen nog niet toegankelijk. We nemen het risico niet om van de weg af te glijden in de natte glibberige sneeuw. Er is hier gisteren zeker meer als 10 cm sneeuw gevallen. En dat voor hartje zomer is toch best veel. De temperatuur is inmiddels weer naar het vriespunt gezakt. De auto geeft vorstalarm aan voor gladde wegen.
Als we op de pashoogte zijn stoppen we op de parkeerplaats. Ook hier nog volop sneeuw. Gavin is dolblij met de sneeuw in de zomer. Hij sprint gelijk de auto uit zodra we hem uit de riem halen. Sneeuwballen in de zomer! Het is te gek.
Papa! Daar komt ie! Een sneeuwbal van formaat wordt naar papa gegooid.
Glenn die vind het allemaal wel goed. Zodra de deuren van de auto open gaan heeft hij al genoeg van de koude en de sneeuw. Hij kijkt vrolijk toe vanuit de auto hoe mama en Gavin proberen zo koud mogelijk te worden.
Op de parkeerplaatsen is het een erg glibberige boel. De sneeuw is aan het smelten. Verder is het zicht minimaal doordat veel vocht verdampt en zo een deken van mist vormt. Ook de motorrijders hebben het koud en gaan gauw naar binnen voor een warme kop koffie.
De sneeuw heeft het terras van het restaurant op de pashoogte helemaal omgetoverd in een sprookjeslandschap. De obers begonnen net met het sneeuwruimen van het terras. Op de tafels en stoelen ligt zo'n 10 cm sneeuw.
De mist is dik en ik waag de gok om toch nog een paar foto's te maken. Gelukkig kijkt de camera behoorlijk door de mist heen. Er is op de foto's meer te zien als wij met het blote oog konden zien.
Intussen heeft de postbus ons ingehaald. Het is een grote dubbeldekker op weg naar Davos. We volgen hem berg af naar de lente. Maar eerst zetten we hem nog een keer op de foto als hij mooi een volgende bocht in glijdt.
De buitentemperatuur loopt weer op van 2 graden op de pashoogte naar een graad of 14. De sneeuw verdwijnt en het voorjaar en de zomer komen langzaam te voorschijn. De eerste zonnestralen komen door het wolkendek heen.
In Davos aangekomen is het al bijna 18 graden. De wolken trekken weg en het eerste heldere blauw komt aan de hemel.
We verlaten Davos al weer snel. We hebben nog een lange rit voor de boeg. Gelukkig niet zo lang als de locomotief van de RhB die we als we even stoppen om wat te eten voorbij zien komen. Deze RhB loc heeft in 50 jaar meer dan 5.000.000 km gereden. En dat is niet niets.
Die Kleine Rote
50 jaar oud en 5 miljoen kilometer afgelegd op het spoor.
Op weg naar Tiefencastel word het duidelijk dat het mooi weer gaat worden vandaag. De temperatuur klimt gestaag naar de 20 graden. Verder hebben we prachtige doorkijkjes en genieten we van het kleine stationnetje van Surava.
De nood is hoog bij de mannen en dus maken we een sanitaire stop bij het station van Tiefencastel. Het gebouw heeft vele gezichten. Vanaf de straat lijkt het een gewoon stenen stationsgebouw. Welliswaar voorzien van prachtige bloembakken vol met geraniums.
Ook de postbussen staan hier klaar voor vertrek in alle richtingen.
Een goed voorbeeld van wandelingen die met de trein of de bus zijn te combineren. Op de pagina Graubünden-wandelen zijn vele van dit soort wandelingen beschreven.
Dat Tiefencastel een punt is waar vele wandelingen eindigen of beginnen mag duidelijk worden na een blik op de wandelbordjes. Men kan hier alle kanten op. De symbolen geven aan dat je uitkomt bij een busstation of treinstation zodat je weer terug kunt naar je vertrekpunt.
Om het station heen gelopen kwamen we bij een wel heel gemoedelijk tafereeltje. Een klein rangeerlocje type TM 3/2 en een cementwagon - een zogeheten moorkop - staan te wachten op een zijspoor. Dat het ook hier gisteren winter was blijkt wel als we weer een blik werpen op het station.
De sneeuwblazer staat nog klaar voor gebruik op het perron. En dat was gisteren geen overbodige luxe. Verder geeft de houten buitenbouw het station hier een echt zwitsers tintje. Ook hier ontbreken natuurlijk ook de enorme bakken met bloemen niet.
We willen eigenlijk dezelfde route rijden als gisteren, maar om de een of andere reden komen we op de oude weg terecht. Prachtige smalle doorgangetjes waar je nog echte stuurmanskunsten moet laten zien. Bij een kleine afgraving stoppen we even om wat te drinken.
De uitzichten zijn prachtig als we op de bergweiden komen waarop de dorpjes op deze kant van de helling liggen. We kijken hier naar het wintersportgebied Flims, Laax en Falera. Achter de huizen is nog net te zien waar de Vorderrheinschlucht door het landschap snijdt.
Al een paar maal hebben we de fluit van de trein gehoord. Toch kunnen we hem niet in de diepte van het ravijn ontdekken. We maken er maar een foto van en we weten in ieder geval dat hier de trein door de diepte loopt.
Hoe verder we op weg komen in de richting van Disentis hoe mooier de vergezichten worden. Prachtige dorpjes met mooie kerkjes passeren we op deze kant van de bergen.
Voor Disentis zoeken we een plaats waar we even kunnen lunchen. Het is een heel gedoe om een parkeerplaatsje te vinden die ook nog over wat schaduw beschikt. Toch lukt het ons in een klein dorpje. Een prachtig gebouw staat aan de kant van de weg. De geschilderde luiken geven het een echt zwitsers tintje. Ook de zonnewijzer ontbreekt niet.
\
Als we de andere kant op kijken zien we weer een prachtig kerkje en nog even verder doordraaien zien we het spoor van de RhB. Helaas wil er nu geen trein voorbij komen. Dus zetten we het plekje zonder op de foto.
Na Distentis beklimmen we opnieuw de Oberalppas. Meteen verschijnt de eerste trein op de berghelling boven ons. Hij is nog wel ver weg, maar hij is duidelijk herkenbaar. De trein rijdt hier zo een lawinegalerij binnen.
Een trein van de Furka-Oberalp Bahn klimt boven ons gestaag door naar de pashoogte van de Oberalppas.
Hier duidelijk zichtbaar het nieuwe panoramarijtuig van de Furka Oberalp-Bahn. We rijden nu in de richting van Realp. In Realp gaat deze trein de 11 km lange Furka-Basis-tunnel in. Naast het station van de FO-Bahn ligt het oude station dat de DFB, de Dampfbahn Furka Bergstrecke gebruikt.
Nog een laatste blik op Andermatt en dan gaan we de echte pasweg op. Het is een hele klim, maar omdat het zulk mooi weer is geworden hebben we prachtige vergezichten.
Het geluk is nu wel aan onze kant met de treinen. Eerst al de trein bij Andermatt. Nu een trein op weg naar Andermatt. Het was even puzzelen om zo snel mijn ijsje voor mijn fotocamera om te wisselen, maar hij staat erop. En midden op de overweg, dat vind ik ook wel een heel erg leuk detail.
En we rijden nog niet verder of een volgende trein verschijnt op het spoor. Ik kan het niet laten en moet hem toch op de foto zetten. Wij vervolgen onze weg naar Realp.
Op de foto's hierboven en hieronder kijkt u op Realp. In de verte ziet u Andermatt nog net liggen. Op de voorgrond ligt het DFB Station van waar met de stoomtrein naar Gletsch gereist kan worden. De reguliere trein van de FO-Bahn verdwijnt hier in de basistunnel. Jarenlang de langste smalspoortunnel in Zwitserland. Tegenwoordig is dat de Vereinatunnel.
Na realp klimmen we snel naar de pashoogte. We krijgen fantastische panorama's te zien. Nog snel probeer ik er een paar foto's van te maken vanuit de auto. We willen liever niet stoppen omdat het inmiddels al laat aan het worden is.
Laatste terugblik op het dal van Andermatt.
We hebben de pashoogte bereikt. Het wilde en ruige landschap is goed zichtbaar. We gaan zo afdalen naar het Hotel Belvedere waar aan de andere zijde van de pasweg de grote Rhonegletscher ligt. Eerst krijgen we echter een blik op Gletsch en het Rhônedal. De rivier de Rhône ontspringt hier uit de enorme Rhônegletscher.
De eerst aanblik in het Rhônedal is overweldigend. Gletsch ligt in de diepte aan het begin van de Furkpas en de de Grimselpas. Deze laatste slingert rechts in het beeld omhoog naar de top. Links evenwijdig aan de pasweg ziet u een streep. Dat is het spoor van de DFB. Het liefst zouden we er nu ook nog een trein zien, maar of dat ook nog tot de mogelijkheden behoort?
Gelukkig wel. Glenn is de eerste die de stoomtrein ontdekt. Vol stoom gaat de trein naar station Muttbach. Wij gaan echter heel snel even een kijkje nemen bij de Rhônegletscher. Pap blijft in de auto en maakt ondertussen een foto van het restaurant bij de gletscher.
Als we weer naar de auto lopen moeten we ook even bij de waterval poseren. Oftewel we moeten even een natte neus halen van papa.
Deze twee opnamen heb ik vanaf het terras van het restaurant gemaakt van de Rhônegletscher. We willen nu geen tijd meer verliezen door er wat dichterbij te gaan kijken. Rechts in beeld het paadje dat naar de ijsgrot in de Rhônegletscher loopt. Deze ijsgrot wordt ieder jaar opnieuw uitgegraven uit het ijs. Meer hierover leest u op de pagina's over Wallis.
Papa maakt nog een laatste panoramafoto van de Furka en de Grimselpasweg. Dan gaan wij snel weer op weg. Het is niet ver meer, maar we willen nu ook wel graag bij ons gehuurde huisje aankomen.
Zodra de daling is ingezet knip ik nog een keer een plaatje van het jonge Rhônedal. We hopen dat de stoomtrein nog te zien zal zijn bij station Muttbach. Maar dat moeten we maar afwachten. Bij station Muttbach verdwijnt de stoomtrein in de Scheiteltunnel om bij Tiefenbach weer aan het daglicht te komen.
We hebben vandaag geluk. De stoomtrein staat nog voor de ingang van de tunnel te wachten. Snel maak ik er een paar foto's van want ik heb geen idee hoe lang hij daar nog op mij zal staan wachten. Bij station Muttbach stonden tijdens de periode dat er geen treinen meer over de Furkapas liepen een aantal oude rijtuigen van de FO-Bahn. Deze zijn volledig gerestaureerd en doen weer dienst voor de DFB.
De laatste keer dat ik de trein kan fotograferen. Dichterbij is het niet zichtbaar meer omdat wij dan te laag rijden. Om hem dan nog te zien zouden we naar station Muttbach moeten wandelen.
Een blik terug naar de pashoogte leert ons dat we heel snel dalen en dat de weg hier niet altijd op de berg ligt. Dit is een van de bochten die helemaal op palen is gebouwd en waar papa een hekel aan heeft. Gelukkig weet hij nooit wanneer hij erover rijdt dus valt het allemaal wel mee.
Zodra we op het stuk komen waar we evenwijdig aan de spoorlijn rijden krijgen we nog een paar keer de mogelijkheid om de gletscher op de foto te zetten. Daar maak ik dan ook dankbaar gebruik van.
In Gletsch aangekomen hebben we nog meer geluk. Een andere stoomtrein staat op het punt te vertrekken naar Muttbach. Snel schiet ik een paar mooie plaatjes van de DFB 1 en haar rijtuigen. Op de achtergrond de Rhônegletscher.
Veels te snel is de trein voorbij. We rijden door naar Niederwald waar we nog even stoppen om wat geld op te nemen. Daarna is het nog maar een klein stukje naar Betten. We moeten in Betten bij het dalstation de auto parkeren en gaan dan met de gondel omhoog naar de Bettmeralp.
We zijn bij ons huisje gearriveerd. Het ligt vlak bij het bergstation en dat is wel prettig voor Roger die straks nog een keer naar de auto moet om spullen op te halen. Snel maak ik vast een foto van het uitzicht vanaf het balkon.
Bettmeralp; een week vakantie op 2000 m hoogte
We werden door de verhuurders hartelijk ontvangen bij ons huisje. Omdat we op het laatste moment een huisje hadden gehuurd betalen we de huur nu rechtstreeks. We krijgen instructies over het gebruik van de verwarming, maar die hopen we niet nodig te hebben. Daarna kunnen we ons installeren. Terwijl papa en Gavin terug gaan naar de auto om onze spullen op te halen verken ik de boel een beetje met Glenn.
De zon staat nog hoog aan de hemel en het is hier 20 graden. Een beetje fris vergeleken bij de temperatuur in het dal. Gisteren was het hier in de middag nog geen 5 graden en viel er zo nu en dan natte sneeuw.
De Bettmeralp is niet meer de paar huisjes nabij het bergstation zoals ik dat nog van vroeger ken. Het is uitgegroeid tot een echt dorp. Dat is al goed te zien vanaf ons huisje. Het oude kerkje dat vroeger eenzaam op weide stond, staat nu aan de rand van de bebouwing.
We hebben het chalet Arve gehuurd. Dit is een van de oudere chalets op de Bettmeralp. Het is in de zestiger jaren gebouwd door onze verhuurder.
Uitzicht vanaf het terras van de onderste woning in dit chalet.
Zelfs de huisjes waar het afval gedeponeerd moet worden zien er nog mooi uit.
Het is het kleine chalet in het midden van de foto.
De toegang naar het huisje is voor mij niet al te gemakkelijk met deze leistenen. Maar goed. Verder zitten we geweldig. Ik geniet volop van het uitzicht en heb zelfs nog mooie bloemen in mijn tuintje staan. De roze lupinen staan in volle bloei.
Ik maak rondom nog een paar foto's en daarna wandel ik met Glenn naar het bergstation om pap en Gavin op te wachten. Het is behoorlijk druk en het duurt even voor ze weer boven verschijnen.
Als de spulletjes boven zijn en zijn opgeborgen maak ik snel een eenvoudige maaltijd klaar. De kinderen zijn moe en vallen direct in slaap als we ze naar bed brengen. Wij zullen het vandaag ook niet laat maken. We maken we nog een panoramafoto van de bergen in de ondergaande zon. Een laatste blik op het Binntal.
Wakker worden op de Bettmeralp en op verkenning
Ik ben al vroeg wakker. Het is buiten al lekker weer dus ik besluit om mijn wandelschoenen aan te doen en voorzichtig naar de bakker te lopen een klein eindje verderop. Ook al is het zondag, de winkels hier zijn gewoon open. Als ik terug kom word ik door papa op de gevoelige plaat gezet.
De kinderen zijn ook snel daarna wakker en dan gaan we eerst ontbijten. Als we alles weer afgeruimd hebben gaan we eens kijken hoe ons vakantieoord er uit ziet. We pakken wat drinken in de rugzak en gaan op verkenning. De bakker had ik al gevonden, de slager ook. Die lagen vlak bij ons huisje.
Ik vind het prachtig dat je ondanks dat het een druk bezochte vakantieplaats is, plaatjes kunt maken waarop het lijkt of er niet zo veel mensen zijn. Ik herinner me nog goed hoe hier in 1977 geen asfaltweggetje was, maar een smal karrespoor. Overal liepen geiten om je heen te bedelen om brood. Hoewel er wel voor gewaarschuwt wordt ze niet te voeren hebben we nog geen geit gezien hier. Trouwens ook nog geen koeien met bellen.
De mensen zijn hier kennelijk nog al gek met de vele gondelbanen. Hier is er ene gebouwd tussen twee woningen. Het is een schaalmodel van de grote gondel van Betten naar de Bettmeralp.
Chalet Alchemilla is mijn grote droom als vakantiewoning. Hij ligt prachtig op de berghelling helemaal omringt met bloeiende lupinen.
We kunnen hier tussen de huisje door kijken naar de ingang van het Binntal en verder door in de richting van Fiesch. In de verte de toppen in het Goms.
Hierboven een doorkijkje richting de Safflischpas. De bergrug hiervoor is goed te bewandelen. Hij vormt een verbinding tussen Rosswald aan de Simplonpas en Binn in het Binntal bij Ernen. De wandeling vraagt wel behoorlijk wat energie. Hij staat ook beschreven bij de wandelingen.
Het had even wat voeten in de aarde. Maar we zijn er gekomen. We staan hier vlak boven de laatste huizen op de Bettmeralp. We hebben hier een prachtig uitzicht. De Simplonpas is nog net te zien maar de toppen van de Weissmiess en de Matterhorn zitten net in de wolken.
Ook papa is aan het foto's maken. Hij heeft nu een kleine eigen APS-camera. We zijn benieuwd hoe die gaat bevallen. Glenn probeert alvast de kunst af te kijken van zijn vader.
Hier kijken we naar de Simplonpas. Het streepje op de berg naast de schoorsteen van het huis op de voorgrond is de pasweg. De groene weide daarboven is Rottwald. Een klein vakantiedorpje. We kijken hier in de richting van Italië.
Nog een klein eindje verder. Dan zijn we boven de laatste huisjes op de Bettmeralp. We doen het kalm aan anders kom ik er niet op mijn krukken en Glenn lift mee bij papa op de nek.
Het skigebied ziet er in de zomer nogal raar kaal uit. Het lijkt zo een ruige onoverkoombare helling. In de winter echter is alle steen onder een dikke laag sneeuw verdwenen en komen hier elk moment de skiers naar beneden gesuist vanaf de Bettmerhorn.
In de schaduw van de wolken ligt de top van de Bettmerhorn. Vandaar kun je in het hoogseizoen in de winter helemaal afdalen tot in het dal diep beneden ons waar de spoorbaan ligt. Voorop gesteld natuurlijk dat de sneeuw ook in het dal toereikend is om te skien.
Rechtsboven op de foto ziet u het begin van het wandelpad naar het restaurant op de Bettmerhorn. Hier is het nog breed, maar hoe hoger je komt hoe smaller het pad zal worden. Misschien gaan we er nog een keer met de gondel heen, maar dat zien we later wel. Nu genieten we van de zon en de prachtige uitzichten die we overal om ons heen hebben.
Op de voorgrond een kleine skilift die de mensen in de winter niet zo heel erg hoog brengt. Een piste voor de beginners dus.
Glenn vermaakt zich prima met de steentjes op het pad. Intussen gaan papa en mama op zoek naar bloemetjes.
We hebben de eerste kleine klokjes gevonden in het gras.
Papa en Glenn genieten er van het heerlijke zonnetje dat te voorschijn is gekomen vandaag.
Overal kun je hier genieten van de vergezichten. Hier zitten we op een bankje uit te rusten. Straks wandelen we op ons gemak weer naar beneden. Je wilt hier wel elke minuut een foto maken, maar omdat wij nog gewoon met fotorolletjes fotograferen doen we dat maar niet.
Vooruit dan maar. Nog één doorkijkje leggen we vast op de gevoelige plaat.
Gavin is als eerste op de brug. Wat een water komt er naar beneden gestort!
Als we wat verder naar beneden terug komen komen we bij de waterval die door het dorpje loopt. Ernaast is een waterbekken waar je zo maar uit mag drinken. Dat moet Gavin dus gelijk uitproberen. Hij was wel heel erg verbaasd dat het water zo vreselijk koud was.
Een klein foutje in de belichting. Het kerkje links op de voorgrond is helemaal donker geworden, net als de andere huisjes die langs het paadje liggen. Maar de bergen op de achtergrond zijn het helemaal.
De kinderen hebben een geweldige motor ontdekt. Hij staat bij de kiosk waar we als we zouden willen de Telegraaf en het AD kunnen kopen. Maar die mogen ze van ons houden. Wij lezen wel het plaatselijke nieuws zolang er geen schokkende dingen in ons landje gebeuren. Dus lezen we stiekum wel even de grote koppen op de voorpagina. Ondertussen weten de jongens hun ouders weer een muntje voor de motor af te troggelen en genieten ze van een ritje.
Het straatje dat door het dorpje loopt vanaf het bergstation in de richting van de Fiescheralp. Ik kan me nog van vroeger een karrespoor herinneren dat zich tussen enkele vakantiehuisjes door slingerde. Koeien en geiten hingen aan je rokken als je niet oppastte. Nu is het toch wel wat anders geworden met winkeltjes en hotels.
Glenn heeft geen geduld meer en zet het op een lopen. Papa gaat gauw kijken waar hij blijft.
Een blik op de bakkerij met het grote terras ervoor en op de sportwinkel. Daar hebben we een kei-leuke rugzak gezien voor Gavin. Helemaal in zijn grote jongens maat.
Ik kan mij nog herinneren dat wij eind zeventiger jaren hier langs dit kerkje wandelden. Het was hier zo prachtig, maar je werd hier gek van de geiten. Er was een karrespoor ipv een verharde asfaltweg dat naar de Bettmerhorn of de Fiescherhorn liep. Nu is het kerkje niet meer de reguliere kerk hier op de alp. Er is een grotere kerk gekomen in het centrum. Toch blijft dit kerkje zijn charmes behouden.
We zijn weer terug bij ons huisje. Het balkon ligt nu lekker in het zonnetje dus daar gaan we eens lekker uitrusten met een heerlijke bak thee erbij.
Vanaf ons balkon nog een plaatje gemaakt. Jee, het is toch wel verslavend zo'n camera. Maar ja, ik wil genoeg foto's hebben om straks een mooie pagina voor mijn site te kunnen maken.
De hele dag spelen bij het huisje dat is niets. Zeker niet als je weet dat je hier heerlijke ijsjes kunt krijgen. Dus een beetje slijmen en dan krijg je papa wel zo ver dat je een ijsje mag gaan eten.
De IJseters
Een passentocht
Grimsel - Susten - Schöllenenschlucht - Furka
Uitzicht op de Grimsel pashoogte.
We gaan een passentocht maken om dit mooie land te verkennen. De routebeschrijving kunt u hier downloaden.
Nadat we zijn afgedaald met de gondel gaan we met de auto op weg. We rijden door het Goms en genieten van de prachtige dorpjes die hier langs de weg liggen. Pas in de auto besluiten we welke route we nemen. We kiezen voor een rondrit via de Grimselpas, de Sustenpas, de Schöllenenschlucht en de Furkapas.
We rijden de toegang naar de Nufenenpas voorbij en gaan door naar Gletsch. Hier is het begin van zowel de Furkapas als de Grimselpas.
Vlak voor Gletsch, een zomervakantiedorp, hebben we een prachtig zicht op de pasweg die we zo meteen gaan rijden. Als het goed is gaat hier over een tijdje ook de stoomtrein weer rijden. Er wrodt door de DFB hard gewerkt aan het doortrekken van de museumspoorweg van Gletsch naar Oberwald. Als ook dit laatste stukje is gerealiseerd dan is het gehele oude traject van de Glacier Express over de Furkapas hersteld.
De Grimselpashoogte ligt op de scheiding van Wallis enBerner-Oberland
Als we het hele traject haarspeldbochten hebben afgelegd dan komen we op de pashoogte van de Grimselpas. Het is hier zo druk dat we besluiten om maar even door te rijden voor onze stop om van het moois hier te genieten. We hebben zelf een goed gevulde picknicktas bij ons dus dat komt wel komt.
Eindelijk is ook Glenn zo ver dat hij de eeuwige sneeuw wil ontdekken. Hier liggen nog hele platen sneeuw langs de weg. Voorzichtig zoekt ons manneke zijn weg over het inmiddels niet meer zo maagdelijk witte sneeuwdek. Papa en Gavin zoeken het gelijk wat hoger op.
Lekker genieten in het zonnetje met de voetjes in de sneeuw. Het is hier geweldig mooi en ruig. Geen wonder dat deze pasweg gedurende de winter niet open gehouden kan worden. Het is hier zo onherbergzaam.
Uitzicht in de richting van het Berner Oberland.
In de verte de top van de Lauteraarhorn.
Vanaf de parkeerplaats kijken we in de richting van de grote stuwmeren die hier in het gebergte zijn aangelegd. Hier wordt heel wat stroom opgewekt door het water dat van de bergen komt meerdere keren te gebruiken voor het opwekken van stroom. Er staan hier diverse waterkrachtcentrales onder elkaar. Het water dat gebruikt is stroomt opnieuw in een lager gelegen stuwmeer waar het opnieuw gebruikt kan worden worden de stroomproductie.
Een kijkje vooruit. Voorons ligt de afdaling die ons naar Meiringen. Maar het zal nog een heel tijdje duren voor we daar aankomen. Het is een lange afdaling die geleidelijk hoogte verliest. Dit in tegenstelling tot de steile helling die we beklommen zijn vanuit Gletsch.
Als de weg even vrij is dan maak ik toch nog een plaatje van de weg terug. Net voor de bocht is nog net de parkeerplaats bij het restaurant op de pashoogte te zien. In de verte zie je de top van de Finsteraarhorn (4274 m). Een laatste blik op Wallis.
Papa en Gavin kijken hoe hoog ze hier kunnen klimmen. Helemaal bovenop de berg is goed te zien de electriciteitsmast met de stroomkabels die de opgewekte waterenergie verder weg transporteren. Omdat mama nog graag een mooie panormafoto wil hebben klimt papa nog wat hoger. En het resultaat mag er zijn. Een prachtig uitzicht!
We kijken hier in de richting van de toppen die de Aletschgletscher aan de andere zijde voeden. Aan deze kant vloeit het smeltwater in de grote bekkens voor het opwekken van stroom. Dominant is hier de Finsteraarhorn.
Ondertussen heeft mama toch nog bloemetjes ontdekt in deze ruigte. Het zijn de kleine Alpenkwastjesbloemetjes. De kleine paarse klokjes komen te voorschijn als de sneeuw begint te smelten. Alleen op hele grote hoogte zijn ze zo laat in Juli nog te vinden.
Een laatste foto hier op de Grimselpas. Al mijn mannen op de foto. Daarna gaan we een stuk afdalen en een lekker plek zoeken waar we wat kunnen gaan eten. We kijken nog even uit of we ergens een warm hapje kunnen krijgen, maar er is niet veel aan deze kant van de pasweg te vinden. Dus kopen we bij een kraam wat lekkere gebakjes en eten we de lekkere lunch op die ik in ons huisje klaar had gemaakt voor het geval dat.
Na Innertkirchen nemen we even een kijkje in Meiringen, maar we besluiten al snel dat we de passentocht willen afmaken en dus gaan we dan weer de auto in en beginnen de klim naar de Sustenpashoogte.
We klimmen al een hele tijd als we op deze parkeerplaats aankomen. Vanaf hier gaat het in rap tempo omhoog naar de pashoogte. Halverwege de helling is de pasweg nog te zien die we dadelijk nog moeten rijden.
Als we de andere kant op kijken van de parkeerplaats dan zien we een grote ijsmassa die in verbinding staat met de Rhônegletscher. Voor wij zicht op de gletscher krijgen moeten we eerst nog een heel stuk klimmen. Deze foto is gemaakt met de eenvoudige APS-camera die nogal moeite had de voorgrond te belichten. Daarom hieronder nog eens de foto die ik met mijn spiegelreflexcamera heb gemaakt.
We geven Glenn een schone broek en dan gaan we weer op weg. We zijn namelijk nog niet eens halverwege van de tocht die we willen maken. Maar alles is zo mooi dat we veel stoppen om ervan te genieten. We moeten het straks weer een paar jaar doen moet onze foto's en herinneringen aan deze reis.
We hebben de pashoogte bereikt en daarmee ook de gletschertongen waarvan we al eerder de andere kant hadden gezien.
De panoramafoto gaf een mooi overzicht, maar ik wil het zaakje toch wat dichterbij halen. Met de korte telelens krijgen we al een gedetailleerdere beeld van de ijsmassa. Hieronder heb ik mijn 300 mm telelens gebruikt.
Ook hier is het erg druk bij de pashoogte en dus stoppen we hier niet lang. We gaan op zoek naar een plekje waar we rustig even kunnen genieten van het landschap en van het lekkers uit de picknicktas.
We dalen af in de richting van Wassen. Er zijn langs de weg niet veel mogelijkheden dus kijken we uit naar een weggetje dat ons van de pasweg af brengt. Op de kaart heb ik al een straatje gezien, het is even goed kijken en dan vinden we de ingang naar dit kleine dorpje.
We hebben voor het plaatstelijke hotel geparkeerd. Papa pakt de spullen en we maken een kleine wandeling naar de weiden even verderop waar we even lekker kunnen gaan genieten. Je kunt vanaf hier ook mooie wandelingen maken.
Op verschillende manieren kun je hier weer naar de Sustenpas lopen. Ook staat er aangegeven of je op het eindpunt aansluiting hebt op een bus of trein. In dit geval dus de postbus die stopt op de pashoogte van de Sustenpas. Je kunt hier ook verder afdalen naar Wassen.
Via een ijzerprofielbalk bereiken we een weide waar we ons neerzetten. Glenn gaat onmiddellijk het ijskoude smeltwater verkennen en doet net alsof het warm is.
We hebben hier een prachtig uitzicht. Hoog op de foto ziet u nog net de pasweg die we gereden hebben.
Ook hier vinden we weer wat bloemetjes in de wei. Net als op de Grimselpas zijn het maar hele kleine bloemetjes. Omdat ik geen boekje bij me heb kan ik zo niet achterhalen wat het is.
Ineens verandert het weer. Het wordt donker op ons eerst zo zonnige weitje. De boeren gaan overhaast aan de gang om met man en macht het hooi binnen te krijgen. Voor ons een signaal dat wij onze spullen moeten pakken en naar de auto terug moeten gaan. De temperatuur begint gelijk te dalen.
Terwijl ik het wat rustiger aan doe gaan pap en de kinderen al vooruit naar de auto. De wolken pakken zich samen en we hebben het gevoel dat het niet lang meer droog zal blijven.
Ik moet het houtsnijwerk dat Gavin heeft ontdekt nog voor hem fotograferen. Terwijl ik daarmee bezig ben vallen de eerste druppels al uit de lucht. Als we de pasweg weer hebben bereikt draaien de ruitewissers op volle toeren.
Via Wassen rijden we door de Schöllenenschlucht weer naar Andermat. Hij blijft steeds regenen. Dan weer hard dan weer zacht. Toch kunnen we nog wel van het uitzicht genieten, maar voor foto's is het niet geschikt.
Op de Furkapasweg begint het weer volop te regenen en we zijn dan ook blij dat het droog is als we Betten bereiken. We gaan met de gondel weer omhoog en bereiken nog net droog ons huisje. Terwijl ik het avondeten klaar maak valt de regen met bakken uit de hemel.
Als we lekker aan de macaroni zitten begint Gavin ineens te roepen. Kijk buiten! We kijken uit het raam en zien dat de zon schijnt. Grote plukken watten hangen tussen de huisjes van het vocht dat nu in razend tempo weer verdampt. Het is een prachtig gezicht om te zien.
Als het donker wordt maak ik deze opname. De camera ziet veel meer dan wij nog met het blote oog kunnen waarnemen.
We proberen met de APS-camera hetzelfde. De laatste stralen van de ondergaande zon. We maken de luiken dicht en gaan lekker slapen. Morgen weer een dag.
Wandeling van Gavin met mama; naar de Aletschgletscher
We gaan met de electrobus naar de Riederalp. Daar gaan we eerst op zoek naar een hapje te eten. We eten een broodje gezond bij een restaurant niet ver van de gondel naar Moosfluh. Gavin begrijpt niet dat de vissen in de vijver buiten voor consumptie zijn en staat dan ook verbaast te kijken als er een paar uitgehaald worden door het personeel.
Na het eten kopen we een kaartje voor de gondel en dan vertrekken we. Ik heb het er niet zo op, maar Gavin vindt het geweldig in de kleine gondel waar we slechts met z'n tweeën in zitten. Ik ben blij als ik weer vaste grond onder mijn voeten heb. Het uitzicht uit de gondel is echter wel geweldig. We kijken neer op ons huisje en nog veel verder.
Het is geweldig wat we hier boven allemaal zien. Het ene uitzicht nog geweldiger als het andere.
Gavin staat op de uitkijk. De 23 km lange gletscher met daarachter de majestueuze toppen in de eeuwige sneeuw zijn het decor.
Nu eens kijken naar de andere kant. Mama wat ben ik klein. En zelfs zijn uitgestoken armpje kan daar niets aan veranderen. Hij vind het geweldig en daar gaat het om.
De gletscher dichterbij gehaald met de telelens. Het is een bijzonder landschap. We zien in de verte een paar klimmers de gletscher oversteken, maar dat kunnen we helaas niet fotograferen.
De Gletscher wordt gevoed uit de vele hoge toppen rondom.
Op deze tafel staat precies wat welke berg is. De Matterhorn is hier bij helder weer goed zichtbaar. Helaas is dat vandaag dus niet het geval. Toen we weggingen vanmorgen was hij vanaf de Riederalp nog goed te zien. Nu zit hij jammer genoeg in de wolken.
Nog een foto van de gletscher om het maar vooral niet te vergeten hoe mooi hij wel niet is.
Gavin verkent de paadjes rondom het bergstation Moosfluh. Hij ziet er uit als een echt zwitsertje met zijn eigen rugzakje op zijn rug.
Omdat ik ook van pure natuur foto's houd heb ik deze opname van de gletscher gemaakt zonder dat er personen op de foto staan. Dit vind ik pas echt puur en geweldig.
De zilverdistel is hier volop aanwezig. Ga niet zitten op de grond zonder te kijken. Voor je het weet heb je de vreselijke distel in je billen staan. Helaas gebeurde Gavin dat en dus moest hij met de billen bloot om alle prikjes weer uit zijn huidje te krijgen. De volgende keer kijkt hij wel twee keer voor hij gaat zitten, maar hij snapt wel waarom wij dus meestal een steen kiezen om op te gaan zitten.
Nog een keertje naar de gletscher kijken. En dan toch mama vragen nog maar een foto te maken. Ach wie kan hem dat weigeren. Ik niet.
Het was een geweldige middag hier zo hoog op de bergen. Al kan ik dan niet meer lopen zoals ik dat wil, dankzij de gondel kan ik toch nog van veel moois genieten. Het is al aardig laat als we weer naar ons huisje gaan. We moeten bijna een half uur wachten op de electrobus die ons weer van de Riederalp terug moet brengen naar de Bettmeralp.
Gavin gaat met zijn vader wandelen
Gavin heeft gisteren de smaak te pakken gekregen en nu moet dus zijn vader eraan geloven. Ik geef ze een goede lunch mee en leg de kaart nog een keer uit. Nou we zullen wel zien wanneer die weer verschijnen. Ze hebben in ieder geval een telefoon bij zich en we hebben hier goede ontvangst dus dat komt allemaal wel goed. Terwijl hun weg zijn zal ik met Glenn naar de auto moeten omdat we de luiers vergeten zijn mee te nemen. Daarna zullen wij nog wat rondkijken in Betten. Maar nu eerst het verhaal van de wandeling van Gavin met papa.
Ook nu weer gaat Gavin met een gondel een eind omhoog de bergen in. Ze gaan nu een hele andere kant op. Meer in de richting van Kuhboden bij Fiesch. Hier in de diepte zicht op de Bettmersee.
Ze hebben er voor gekozen het Murmeltierlehrpfad te bewandelen. Gavin is op zoek naar de speelse marmotten, maar kan ze zo een twee drie nog niet vinden.
Hoewel het op de foto niet zichtbaar is zitten er toch echt Murmeltiere ofwel Bergmarmotten.
Heel in de diepte ligt de Bettmeralp waar ons huisje staat. Het uitzicht is niet zo ver als de dag ervoor omdat het behoorlijk heet is geworden. Het Rhônedal is helemaal in de nevelen gehuld.
Ook hier weer Murmeltiere, maar ja, op de foto zien we ze helaas niet.
Ze komen alweer wat dichterbij. De Bettmersee is niet meer zo ver weg en het dorpje is nauwelijks nog te zien op de rand van de berg.
Kijk eens aan wat een wandeling we al gemaakt hebben pap. Hier is goed te zien dat de wandelmogelijkheden hier legio zijn.
Heel in de verte is nog net de bergbaan te zien waarmee Gavin en zijn vader omhoog zijn gegaan.
De Bettmersee passeren ze nog op een behoorlijke hoogte. Nog verder gaat de wandeling in de richting van de gletscher.
Kijk eens hier. We zijn weer een heel eind geklommen. Ons huisje is nog niet in de diepte te zien.
Ze wandelen verder naar de Blausee. Hier gaat Gavin vrolijk pootje baden in het ijskoude water.
De gondel waarmee Gavin gisteren met mama naar Moosfluh is gegaan.
Nog een laatste mooi doorkijkje voor ze weer afdalen naar ons huisje. Hier een kijkje naar het prachtige Binntal.
Glenn gaat met mama naar de auto en naar Betten
Omdat Glenn nog geen zin in opstaan heeft kruipt hij nog even lekker op het bed in de kamer onder een deken. Ondertussen ruim ik het ontbijt af en kijk ik of er nog meer dingen uit de auto gehaald moeten worden. Voor we gaan, gaan we eerst nog even in het dorpje kijken. We zien ook de electrobus waarmee mama gisteren naar de Riederalp is gegaan.
De electrobus rijdt ieder half uur. Je kunt er mee van de Riederalp tot het einde van de Bettmeralp reizen.
We zijn even naar het oude kerkje vlakbij gelopen. Het is hemelsbreed maar een paar meter, maar om er te komen moesten we toch wel eventjes doorstappen. Glenn gaat bij de waterput de boel verkennen en natuurlijk een nat pak halen. Dat is niet erg want het wordt al weer lekker warm.
We maken nog een foto van het uitzicht bij het kerkje en dan gaan we terug naar het bergstation. Omdat Glenn ook graag in het busje wil, gaan we er met de electrobus naar toe.
Bij het bergstation kopen we ons kaartje en gaan we met de grootste gondel rechtstreeks naar Betten. Ik moet er niets van hebben en mijn maag ook niet. Ook Glenn vind het vreselijk. De kleinere gondel via Betten was veel prettiger.
We halen de luiers uit de auto en dan gaan we een kijkje nemen op het station van Betten. Met een beetje geluk zullen we nog wel een mooie rode trein van de FO-Bahn zien. Maar eerst gaan we een hapje eten en wat drinken in de stationsrestauratie. Het is er niet druk hoewel er wel veel mensen het station bezoeken om of met de trein of de gondel verder te gaan.
We hebben geluk en meteen als we aankomen op het perron loopt er een trein binnen vanuit het Goms. De smalspoortrein loopt hier in het tandrad omdat de steigingspercentages hier te groot zijn. Vaak zijn de stations zonder tandrad, dit is echter daarop een uitzondering.
De locomotief wordt gevolgd door een tweede locomotief. Het is locomotief FO 55 een loc van het type Deh 4/4.
Het eerste klas rijtuig is de FO 4158. Daarna volgen de gewone tweede klas rijtuigen.
In de treincompositie zit ook een rijtuig van de zwitserse post. Hier wordt nog veel post per trein vervoerd. Het duurt niet lang of de trein vertrekt weer in de richting van Brig over het Nussbaumviaduct. Dan krijgen wij de kans het tandradsysteem van wat dichterbij te bekijken.
Van dichtbij is goed te zien dat het systeem bestaat uit twee rijen waar het tandwiel van de locomotief en de rijtuigen in vallen.
Het tandradsysteem is net een derde rail, maar dan met tandjes in het midden van het spoor.
Nog een foto van het station en het spoor om het af te leren. En dan gaan we kijken wanneer onze gondel vertrekt.
Hier is de grote gondel met zowel goederen als personen onderweg naar de bettmeralp. De goederen worden onderaan de gondel gehangen.
Vlak voor onze gondel aankomt kunnen we dit plaatje maken waarbij zowel de grote gondel (links op de foto) als de kleine gondel goed te zien zijn.
Vanuit de kleine gondel maken we deze foto nog. Hier zie je een klein dorpje op de andere kant van het dal. We hebben maar kort dit uitzicht want dan is de gondel al bij Betten gearriveerd en gaan we daar een kijkje nemen.
Glenn bewondert de mooie houten huisjes en is helemaal in de ban van het mooie houtsnijwerk en de vele bloemen.
Ook hier kun je vele richtingen op om te wandelen. Niet alleen naar het dal of de Bettmeralp, maar ook naar de Riederalp of Fiesch. Er wordt hier ook gefietst en gestept. We komen vele mensen tegen die op de step onderweg zijn. Glenn vindt het fantastisch, maar ik weet het nog zo net niet.
Hier weer een tradioneel Walliser huis met volop bloeiende geraniums. Het hout voor te stoken ligt opgeslagen onder het balkon.
We zien ook de grote gondel passeren op weg naar de Bettmeralp. Hij lijkt zo in de verte best klein, maar er kunnen 150 personen mee vervoerd worden.
Dan heeft Glenn wat ontdekt. Wat zijn die rare poppen naast de weg? Het zijn de palen van de brandweer waar de slangen op aangesloten kunnen worden. Die zijn hier aangekleed tot heuze poppen.
Eindelijk koeien op de Bettmeralp
Ik kan me niet anders herinneren dan dat je op de Bettmeralp gek werd van het geluid van de koeiebellen en de geiten. Beiden hebben we deze vakantie nog niet gezien of gehoord. Nu spijt me dat van die geiten niet, maar de koeien had ik toch wel leuk gevonden.
De laatste ochtend word ik wakker van gerinkel. Ja hoor. Als ik uit het raam kijk dan zie ik dat de koeien met hun bellen vlak bij ons huisje lopen te grazen. Snel kleed ik me aan en dan ga ik op fotojacht. Want koeien mogen niet in het vakantiealbum ontbreken.
De koeien grazen rondom het chalet 's Traumly. Het zijn de traditionele zwitserse koeien in hun vaalbruine kleur.
De grote bellen worden echter door zwarte koeien gedragen.
Nog even wachten en hopen dat er een zwarte koe naar beneden komt gewandeld.
Dan wil Klara toch op de foto
Nog een keer dan; een kleine autotocht naar de Simplonpas
Download hier de routebeschrijving van Betten naar de Simplonpas.
We vertrekken richting Brig en kijken daar eerst bij de camping waar mama misschien nog eens heen wil. Daarna gaan we naar de camping in Ried-Brig waar mama veel heeft gekampeerd tussen 1977 en 1981.
Vervolgens passeren we het dalstation van de gondel naar Rosswald en klimmen we via de oude pasweg naar het bergdorpje. De weg naar Rosswald is heel erg smal en het wegdek heeft zijn beste tijd gehad. Toch komen we zonder problemen boven.
Als we via de oude pasweg richting Rosswald klimmen maak ik bovenstaande foto van de nieuwe pasweg. Boven gekomen is het even zoeken waar we de auto kunnen parkeren, maar als dat is gebeurd gaan we op verkenningstocht.
Helaas is het al aardig warm en dus is het uitzicht door het Rhônedal niet erg goed te zien. Normaal kijk je hier ver voorbij visp. Nu is Visp slechts in de nevelen nog zichtbaar. Vaak genoeg heb ik hier vele kilometers verder door het dal van de Jonge Rhône kunnen kijken. Al moest je dan meestal wel vroeg zijn.
Ik zoek me een lekker plekje uit en daar geniet ik van het uitzicht. Pap klimt met de kinderen naar een hoger gelegen weide waar ze van een nog grootser uitzicht kunnen genieten. Op de achtergrond is de Safflischpas te zien waarlangs je naar het Binntal kan lopen. Deze route is beschreven bij de wandelroutes.
Glenn vind het wel goed als papa en Gavin nog verder omhoog klimmen. Hij komt lekker bij mama terug. Op de achtergrond de hoge skilift die op de Safflischpas ligt. Gavin is nog lang niet uitgekeken en dus nemen Glenn en ik even het gemak ervan.
Er word hard gewerkt door de boeren die het hooi binnen willen halen. In de diepte is naast de rivier de Rhône ook de BLS-spoorlijn rechts langs de berg zichtbaar. Het spoor van de BVZ en de SBB loopt paralel aan de rivier.
Na een laatste foto gaan we weer op zoek naar de auto en gaan we een stukje verder de Simplonpasweg op.
Voor ons de toppen van onder andere de Bettmerhorn welke langs de grootse Aletschgletscher liggen.
Vlak voor we weer gaan afdalen naar de pasweg hebben we nog even dit kiekje kunnen maken waarop de Bettmeralp en de Riederalp te zien zijn. Vanuit ons huisje kunnen we net dit punt niet zien.
Ook hier kun je naar de Safflischpas lopen. Deze route is iets korter, dan wanneer je de route neemt die in het dorp wat verderop start. Zelf vind ik de laatste mooier. En dan over de pas naar Binn. Dat is een echt geweldige tocht.
Het Hospiz dat op de Simplonpas ligt. Wij rijden nu door naar Simplondorf dat aan de italiaanse zijde van de pasweg ligt. Het kleine dorpje bied vele mooie dorpsgezichten. Een penvriendin van mij is daar geboren.
Door het poortje kom je bij het Gasthof in Simplondorf. Hier is mijn penvriendin geboren. Tegenwoordig is het oude huis niet meer in gebruik als woonhuis.
Er zijn hier vele stallen in het dorp. De stallen hebben hele kleine deurtjes. De muren van de stallen zijn echter van dikke leistenen.
Op het dorpsplein staat een standbeeld van meneer Escher. Familie van mijn penvriendin. Hij kijkt uit over het dorpsplein met de grote waterplaats.
De heren hebben weer eens een bankje gevonden en nemen het gemak ervan. Ondertussen heb ik even tijd om het graf van de vader van mijn vriendin te bezoeken.
Het zijn hier zulke smalle straatjes dat er niet veel meer als een ezel door heen kan. En natuurlijk een heel groepje ezels dat Leunissen heet.
Maar hoe klein de straatjes ook zijn mogen, er is altijd plaats voor bloemen.
De staldeuren zitten hier hoog boven de grond. Dit omdat je in de winter anders te veel sneeuw moet ruimen.
De plaatselijke winkel tegenover het hotel waar we tijdens onze huwelijksreis hebben geslapen. Pap staat bewonderend te kijken naar onze mooie BMW. Nog snel wat boodschappen doen en dan gaan we weer verder.
Hier staat een kilometer steen bij het Hotel Post. Dit is precies het midden tussen Brig en Domodossola in Italië. Het is beiden vanaf hier 31 km.
Tegenover het Hotel Post ligt het postkantoor. Hier is ook de bushalte van de postbus. De bus neemt hier ook de post mee. We kopen nog wat boodschappen in de plaatselijke winkel en dan vertrekken we weer naar Brig.
Weer bij de pashoogte aangekomen zien we de levensgrote adelaar staan die hier in de WOII is gebouwd door de militairen die hier de grens met Italië. Dit keer besluiten we niet te stoppen voor een bezoekje aan deze enorme vogel. Dat bewaren we voor als de kinderen wat grotere benen hebben. Het tochtje naar het standbeeld is namelijk vreselijk steil.
De nieuwe Simplonbrug werd gebouwd in het begin van de 80-er jaren. Ik heb de bouw in een aantal vakanties zien vorderen. Het is een heel kolossaal bouwwerk geworden dat de pasweg enorm bekort.
In Brig parkeren we bij de Migros. Vandaar lopen we naar het nabij gelegen station. Op het voorplein zien we meteen al een rangeerlocje staan.
Het is een locje van het type Te 2/2. Eigendom van de FO-Bahn. We steken de perrons van de BVZ en de FO-Bahn over en komen in het grote station van de SBB en de BLS.
Papa fotografeert mama die foto's maakt van diverse treinen op het station. Op de achtergrond de remise van de BLS.
Op het verste perron staat een sneltrein naar Geneve klaar voor vertrek.
Glenn heeft weer een bankje gevonden om op te zitten. Hij geniet met volle teugen van alle bedrijvigheid.
Vanaf het veel hoger gelegen perron van de SBB en BLS treinen hebben we een mooi uitzicht op de sporen van de FO-Bahn en de BVZ. Tegenwoordig zijn dit de sporen van de MGB, de Matterhorn Gotthardbahn.
Er wordt druk gerangeerd op het station. Het bruine locje rept zich van links naar rechts met wagons en rijtuigen.
We hebben hier ook nog zicht op de oude locloods van de FO-bahn. Deze loodsen zullen binnenkort worden gesloopt zodat er meer ruimte komt voor de treinen van de smalspoorlijnen van de BVZ en de FO-Bahn. Even buiten Brig word een hele nieuwe remise gebouwd voor de FO-Bahn. Die is inmiddels gerealiseerd en de oude locloods heeft plaats gemaakt voor uitbreiding van de sporen van de MGB.
We lopen weer wat terug en nemen nog eens een kijkje op het voorplein van het station. De Glacier Express staat op het punt van vertrekken en dus wordt het nu snel drukker op het voorplein.
We zien een eindje verderop een paar locomotieven van de BLS staan. Dit is de BLS 185 en daaronder de 181.
Deze locomotieven staan met nog een derde zusje voor een locloods van de BLS.
Als we weer een kijkje nemen op het voorplein zien we dat inmiddels de postbussen ook bij het station zijn gearriveerd.
Ik moet me snel omdraaien. Daar komt een Regionalzug aan. Deze lijn was eerst van de BLS moet wordt tegenwoordig uitgevoerd door de SBB.
Ondertussen staat een andere locomotief ook klaar voor vertrek. Het is de SBB 11303 die voorgespannen is voor een treincomposititie naar Lausanne.
Als we weer beneden op het voorplein komen komt er net een trein aan die gerangeerd word. Het is een trein van de FO-Bahn.
De kleine Te 2/2 staat nog steeds geduldig te wachten. Aan de andere zijde van het perron staat loc 51 van de FO.
We gaan weer richting de auto. Ondertussen maak ik nog enkele foto's van het stationsgebouw van Brig.
Dan halen we de auto op en gaan we weer naar de Bettmeralp. Ik houd mijn fototoestel in de aanslag en niet voor niets. Ik kan nog net de FO 107 op de gevoelige plaat vastleggen.
Daarna krijgen we nog een keer zicht op de sporen van de FO-Bahn voor de locloods van de FO en op de achtergrond ook nog eens de locs van de BLS en de loods van de BLS.
De FO 102 haalt ons in met zijn trein richting Disentis. Hij zal veel eerder als wij Betten bereiken.
Nog een raadsel is er over. In Brig is het begin van de tunnel naar Iselle van de BLS. Ik heb in al die jaren dat we rondom Brig gekampeerd en gewandeld hebben nooit de tunnelportalen kunnen vinden. Nu ineens zie ik ze voor me opdoemen.
Maar gauw even er twee foto's van gemaakt. Het is een gokje, maar ja, wie niet waagt .....
In de bottleneck op weg naar Betten heeft men toch nog kans gezien een kerkje te bouwen.
De laatste keer deze reis aanschouwen we dit kunstwerk waarbij rivier, autoweg en trein om een plekje langs de berg strijden.
Helaas, vertrek naar Nederland
Download hier onze route van Betten via Thun naar Merishausen
Veels te snel al weer moeten we afscheid nemen van de Bettmeralp. Een week is eigenlijk te kort, maar ja, het is dit jaar niet anders. We hebben volop genoten en dus gaan we met goede zin aan de terugreis beginnen. Vandaag maken we nog een prachtige toer door het zwitserse landschap.
Ik kan vanuit de auto nog een foto maken van een klein stationnetje van de FO-Bahn.
Hier nemen we afscheid van het Goms. We bereiken al snel Oberwald. Daar staat de Xk 9104 loc met op de sneeuwploeg een herinnering aan de opening in de zomer van 2000 van de DFB stoomspoorlijn van Realp naar Gletsch.
De oude Glacier Express reed hier niet zoals nu de Furka-Basis-Tunnel in, maar beklom gemakkelijk de Furkapas. Er word al gewerkt aan het traject Oberwald - Gletsch maar het is nog niet duidelijk wanneer dit geopend zal worden. Onderin op de onderstaande foto ziet u vaag nog restanten van de oude spoorlijn.
Lunchen in Gletsch en mazzel met de stoomtrein
Als we de auto parkeren bij het station in Gletsch worden we meteen verrast door een stoomloc die vrolijk dampt. De trein staat klaar voor vertrek maar heeft nog geen haast te vertrekken en daar maakt mama dus even flink misbruik van.
Volgens papa is het nu wel welletjes geweest en moeten wij, Gavin, Glenn en mama nu snel onze broodjes met worst opeten. We hebben nog een lange rit voor de boeg.
Als we de Grimselpas beklimmen maken we nog een mooie foto van de Rhônegletscher. Daarna bereiken we al snel de pashoogte.
We dalen af naar Meiringen en van daar rijden we richting Thun. Bij Brienz maak ik nog even een foto van het station. Brienz is een station van de enige smalspoorlijn van de SBB, de Brünigbahn.
We rijden verder via Spiez, naar Thun. Daar brengen we nog een bezoek aan kennissen en daarna gaan we definitief op weg naar Nederland.
Als we aan het Gotthard-tracee komen dan hebben we vaak zicht op de goederentreinen van de SBB. De Hucklepack-treinen. Ik probeer er ondanks de regen die inmiddels weer is begonnen wat foto's van te maken. De hele week op de Bettmeralp hebben we prachtig weer gehad en nu, op weg naar huis begint het weer te regenen.
Als laatste station zien we Erstfeld liggen. Hier zou ik graag eens rond willen kijken, maar dat blijft voor de toekomst bewaard.
De terugreis van Merishausen naar Venlo
Download hier de routebeschrijving.
