Tessin
Op een camping in de buurt Locarno vierde ik in 1970 mijn eerste verjaardag. Dit jaar zal ik even verderop in het Leventinadal mijn 38ste verjaardag vieren. Omdat het vaak erg warm kan zijn, bleven we meestal in de hoger gelegen delen van Zwitserland, in Wallis en Graubünden. Dit jaar kiezen we bewust voor de warmte en hopen dan te kunnen genieten van het mooie Tessin.
Het Leventina is bereikbaar via de Nufenenpas of de Gotthardpas vanuit het noorden. Hier grenst het aan de kantons Wallis en Uri. Het kanton Tessin is het enige kanton in Zwitserland dat geheel aan de alpenzuidzijde gelegen is en waar nog officieel italiaans als voertaal wordt gebruikt. Wij hopen dus maar dat ze er ook goed in Duits zijn want kennis van de Italiaanse taal hebben we niet.
Het milde haast mediterrane klimaat maakt het geliefd als vakantieplaats. Meer informatie is ook te verkrijgen bij:
Ticino Turismo
Via Lugano 12
6501 Bellinzona, Schweiz
Leventina Turismo
6780 Airolo, Schweiz
Voor veel mensen is het Leventina niet meer dan een dal dat men uitrijdt naar de warme vakantiebestemmingen aan de meren. Toch heeft dit dal veel meer te bieden. Het is zonde om het slechts te doorkruizen in de haast om vanuit Biasca het warme zuiden van het kanton te bereiken. Het dal van de jonge Ticinorivier heeft vele bezienswaardigheden te bieden aan hen die het willen verkennen.
Het is een prachtig wandelparadijs en ook fietsers en mountainbikers komen er goed aan hun trekken. De oude Tessiner dorpscultuur en het natuurlijke paradijs bieden tal van prachtige mogelijkheden om het gebied te verkennen.
Vlak bij Faido treft men de Piottinoschlucht aan. De Gola del Piottino is een zeer indrukwekkend natuurschoon monument. Er zijn diverse mogelijkheden het ravijn te bezoeken onder leiding van gidsen.
terug naar boven
Op weg naar Zwitserland
We zijn in de nacht vertrokken. Rond middernacht verlieten we de Nederlandse bodem en gingen we op de A61 op weg naar het zuiden. De reis ging redelijk vlot maar we moesten meer rustpauzes inlassen dan we gewend waren. Eenmaal hebben we in Duitsland bijgetankt zodat we zonder problemen de Zwitserse grens zouden kunnen bereiken.
Terwijl papa een dutje doet in de auto kunnen wij even ontbijten.
Het informatiebord vermeld alles over de wandelmogelijkheden van dit gebied en ook de mogelijkheden voor langlaufen in de winter.
Rond 06.00 u zijn we gestopt voor een vroeg ontbijtje en wat ochtendgymnastiek voor de stijve spieren van het slapen in de auto. De kinderen vermaken zich lekker bij de pick-nicktafel. We hebben verse broodjes meegenomen van huis en ook een doos met hard gekookte eieren. Alles gaat erin als koek. Als de buikjes gevuld zijn trappen ze nog even een balletje en genieten van het heerlijke weer.
Foto van de opkomende zon
De opkomende zon kleurt de wereld in een zacht oranje licht. Ik probeer het op de gevoelige plaat vast te leggen. Thuis zullen we zien dat dit aardig is gelukt. Na een uurtje zijn we doorgereden naar de Zwitserse grens. Bij Blumberg zijn we richting Schaffhausen gereden waar we direct na de grens de tolweg verlaten om over de tolvrije lokale wegen verder te gaan.
Tegen 9:30 u waren we de grens met Zwitserland gepasseerd en konden we op weg naar onze bestemming. Omdat de kinderen de vorige keer nog zo klein waren besloten we wel even een stop te maken bij de waterval in de Rijn net buiten Schaffhausen. Eerst van westelijke kant erlangs gereden en daarna aan de oostelijke kant, waar we ook een stop hebben gemaakt.
Foto van de Rheinfall met rechtsachter het kerkje waar we straks langs kunnen wandelen.
Op de westelijke oever is alles heel erg commercieel en nergens kun je ook maar even stoppen om van het moois te genieten zonder dat je daarvoor een betaalde parkeerplaats op moet. Omdat we niet lang willen blijven hier, vinden dat wat zonde van het geld en gaan we naar de andere oever waar we, welliswaar wat verder moeten lopen, maar in ieder geval gratis kunnen parkeren.
Terwijl we onderweg zijn naar de andere kant van de Rheinfall maken ik deze foto als we over de brug rijden die ons naar de oostelijke oever brengt.
We vinden al snel een plaatsje in de schaduw voor de bus zodat die niet al te warm wordt terwijl wij even genieten van een brunchpauze. We halen snel bij de geldautomaat onze eerste Zwitserse Franken en dan is de vakantie dus echt begonnen. Hier nemen de winkels wel vaak al eurobiljetten aan, maar het wisselgeld is in Zwitserse Franken. Eerst even de boel een beetje verkennen en daarna wat lekkers te eten halen dat we snel in de bus kunnen opeten.
De jongens zijn helemaal weg van het drinkwater dat je hier gewoon uit de pomp/fontein kunt drinken. Zo dat scheelt weer een paar glaasjes fris, alleen nu moeten we wel weer op zoek naar een WC. Gelukkig is daar ook goed in voorzien.
Het prachtige kerkje
We lopen langs het prachtige kerkje door de poort van het kasteel en zien dan beneden ons het spoor liggen. Mijn stille hoop op een trein wordt bewaarheid. Helaas geen mooie oude trein, zoals je hier graag zou willen zien, maar een moderne trein. Hij staat klaar voor vertrek naar Winterthur.
We hebben hier ook een mooi uitzicht op het woest water in de Rijn. We gaan niet verder de binnenplaats op waar nog een wijdser uitzicht op de waterval is. Er staat een ellenlange rij voor de kassa en ik heb geen zin hier lang te blijven omdat we nog een hele rit voor ons hebben. Het is niet zo dat we het voor de prijs hebben gelaten, want die viel wel mee. In ons geval begint te tijd te dringen en we hebben nog een hele rit voor de boeg voor we in Tessin aankomen. Dus dat laten we voor een volgende keer open.
Het opspattende water laat een kleine regenboog ontstaan boven de rivier.
Op het voorplein pozeren de jongens nog een keer bij een bron. Dan werpen we een laatste blik op Schaffhausen en de Rijn. Het wordt tijd dat we verder gaan.
Als laatste nog een keer een blik op de toegangspoort van het kasteel maar dan van binnenuit.
Na een stop van een kleine anderhalf uur gaan we verder. We rijden terug naar de 15 om daar deze in zuidelijke richting verder te volgen. Er wordt nog al wat aan de weg gewerkt en dus rijden we tot Winterthur de ene na de andere omleiding. Het is prachtig maar het kost wel extra kilometers en dus moeten we wat eerder dan gepland weer de auto voltanken.
Door de stad Winterthur heen gaat alles vrij vlotjes omdat we besloten hebben om de 15 verder door naar het zuiden te volgen. Slechts eenmaal raken we hem eventjes kwijt omdat we een bordje Transit over het hoofd zien, maar dat is snel gecorrigeerd. Een gelukje bij een vergissing want als we de fout ontdekken staan we net voor een apotheek. Daar haal ik snel nog even een medicijntje dat ik ben vergeten mee te nemen. Daarna vervolgen we de goede weg weer en rijden we verder in zuidelijke richting.
Niet lang nadat we de stad achter ons hebben gelaten gaan de heuvels langzaam over in echte bergen. Het genieten kan beginnen. Het is prachtig weer en dus probeer ik vanuit de auto zo nu en dan een mooi plaatje te schieten. Het is niet altijd even makkelijk, maar het resultaat mag toch best gezien worden.
De eerste sneeuw is in zicht, maar gaat schuil achter het bord van het parkeerverbod. We stoppen dus maar niet om het nog eens over te doen en wachten de volgende kans af om vanuit de auto de eeuwige sneeuw te fotograferen.
Op weg van Glarus naar Linthal krijgen we de eerste eeuwige sneeuw te zien. Hoewel het spoor langs de weg op loopt zien we lange tijd geen trein. Vlak voor we de Klausenpass gaan beklimmen komt ons echter een trein tegemoed die richting Glarus rijdt.
Het echte werk is begonnen. Nu eens zien of onze bus ook omhoog wil. De eerste bochten hebben nog een bestrating van kinderkopjes dus doen we het rustig aan. Nu is het gelukkig droog weer en dus hoeven we niet uit te kijken voor gladheid zoals in 1997 en 2001 toen we hier in de stromende regen reden op weg naar onze bestemming in Zwitserland.
De eerste klim is een behoorlijk lange. Deze komt uit op een lange hoogvlakte waar we goed moeten opletten of de koeien niet toevallig op de weg lopen. Gelukkig valt het wel mee en kunnen we ongestoord doorrijden. Veel sneller dan verwacht komen we weer aan het einde van de hoogvlakte.
Na de hoogvlakte volgt de laatste klim. De pasweg gaat dan met haarspeldbochten in ras tempo omhoog. Hier verschijnen ineens de koeien. Gelukkig langs de weg en niet op de weg zodat we gewoon rustig door kunnen rijden.
Als we de laatste hoogtemeters hebben overwonnen komen we bij de pashoogte van de Klausenpass. Het is er behoorlijk druk en een postbus staat voor het mooie Hotel Klausenpasshöhe en dat levert een mooi plaatje op. Het is zo druk in het restaurant dat we besluiten hier niets te gebruiken. We eten nog wat uit de tupperware dozen die ik thuis met lekkers heb gevuld en voor de kids halen we een lekker ijsje.
We werpen vast een blik vooruit op de afdaling naar Altdorf. Het dal van Wilhelm Tell. Straks zien we daar ook nog een standbeeld van als we goed opletten. De kinderen maken van de gelegenheid gebruik om zich even op te frissen bij de boom vol ijskoud bergwater.
Na nog een laatste blik op het kanton Glarus maken we ons klaar om verder te gaan. We moeten nog een heel eindje. Eerst dalen we af naar Altdorf om van daar licht steigend door te gaan naar Göschenen. Daar zal dan het echte werk beginnen.
Nog een blik in het prachtige dal van Wilhelm Tell. Beneden verborgen achter de berg ligt Altdorf.
Vlak voorbij Wassen maken we een laatste lange stop. We hebben nog net zicht op het bij spoorliefhebbers beroemde kerkje van Wassen. Foto hierboven. Vanaf het kerkplein heb je een nog mooier uitzicht op de Gotthardbahn als waar wij nu staan. Toch hebben ook wij aardig zicht op de keertunnels tussen Wassen en Göschenen. Als eerste echter zien we geen trein maar een mooie oranje bus naar Göschenen.
Als tweede zien we een goederen trein die de berg op klimt naar Göschenen. Op de foto hierboven gaat hij de eerste keer de keertunnel in om er een groot aantal meters hoger weer uit te komen. Zie de foto hieronder.
Maar hij verdwijnt nog voor een derde keer in een tunnel en dat is goed te zien op de foto hieronder.
Uiteindelijk zien we ook nog een personentrein naar beneden komen in de richting van Altdorf. Pas als hij de laatste keer uit de keertunnel komt kan ik hem fotograferen.
Na een dik uur rust gaan we aan de laatste etappe beginnen. Eerst naar Göschenen en daar omhoog de Schöllenenschlucht in naar Andermatt. Vervolgens de Gotthardpass omhoog en dan alleen nog maar afdalen tot we er zijn. In de Schöllenenschlucht hebben we een paar mooi zicht op eeuwenoude bouwwerken als bijvoorbeeld de beroemde Teufelsbrücke. Ook de oude steenboogbrug zichtbaar op de foto hieronder is van dezelfde tijd. Rechts ziet u de galerij die de weg overdekt en links de galerij die het spoor van de Matterhorn Gotthardbahn overdekt. Vroeger was dit de Furka-Oberalpbahn.
Na de laatste slagen naar Andermatt (foto hierboven) verlaten we de Schöllenenschlucht om verder omhoog te klimmen naar de Gotthardpashoogte. Al snel na Hospental waar de pas begint wordt het landschap ruig en onherbergzaam.
Hoe hoger we op de Gotthardpasweg komen hoe ruiger het wordt. Als we bijna boven zijn zien we de oude weg naar Airolo (foto hierboven). We passeren deze en blijven zo lang mogelijk op de grote nieuwe pasweg. Achter de oude pasweg zien we in de verte een groot stuwmeer liggen dat gebruikt wordt voor het opwekken van waterkrachtenergie.
Eindelijk hebben we het klimmen achter de rug. Nu dalen we in rap tempo af naar Airolo. Na korte tijd moeten we de nieuwe pasweg verlaten omdat hiervoor een autowegvignet nodig is. We rijden verder over een ouder deel van de pasweg door naar beneden. In Airolo komen de oude, oudste en nieuwe pasweg weer samen en komt ook de Gotthardbahn (spoorlijn) weer te voorschijn. De spoorlijn en de autobaan komen allebei in Airolo weer in het daglicht.
We zakken gestaag af tot we Lavorgo bereiken. Hier wacht de verhuurder van het huisje ons op. Hij zal de laatste kilometers voor rijden naar de alp van Giornico. Voor we echter aan de laatste kilometers beginnen moeten we de bus bijtanken. Alles is hier in het Italiaans beschreven en dus vragen we even uitleg aan de verhuurder. Als we de bus weer vol hebben met diesel zij we klaar voor de kennismaking met ons thuis voor de komende 3 weken. Via Nivo en Chironico rijden we langs Grumo. Hier eindigd de doorgaande openbare weg. We zullen het weggetje echter nog een heel eind moeten volgen om bij ons vakantiehuisje te komen.
Onderweg stopt de verhuurder even om ons op de grote waterval te wijzen, waarover hij al verteld had tijdens het boeken van het huisje. Het ziet er indrukwekkend uit, maar wij willen eigenlijk alleen nog maar naar ons huisje. Niet veel later komt het gehucht Orsino inzicht. Op deze alp staat ook ons huisje.
De verhuurder legt een en ander uit over het gebruik van gas en electra (12v zonne-energie en beperkt 220 v via een generator op te wekken) en helpt nog even wat spullen naar het huisje te brengen. Daarna nemen we afscheid en kunnen we eindelijk van onze welverdiende vakantie gaan genieten. We doen niet veel meer. We maken de bedden op en genieten van een lekkere kop soep met een broodje.
terug naar boven
Zondag 15 juli 2007
Ik ben al vroeg weer wakker. Toch heb ik wel lekker geslapen, maar de kerkklokken van het dorpje op de berg aan de overzijde van het dal halen me om 05.00 u uit mijn slaap. Het is zo lekker dat ik besluit om toch maar op te staan en alvast wat spullen op te ruimen zodat dat later niet meer hoeft te gebeuren.
Het duurt wel even voor de rest van de familie om de hoek komt kijken maar tegen de middag hebben we de meeste spulletjes opgeruimd in het huisje, de partytent opgezet in de tuin en ook de hangmat heeft een plaatsje gekregen.
Als we de laatste spulletjes uit de bus hebben gehaald die we in het huisje willen hebben genieten we van een weldiende rust onder de partytent en de druiven. Hoewel het nu nog niet zo warm is zijn we blij dat we de partytent bij ons hebben want als het een beetje warmer wordt hebben we de schaduw hard nodig. Als de bus leeg is parkeren we hem weer beneden aan de weg. Samen met Gavin neemt Roger al vast een kijkje bij de waterval die even verder door licht.
Zo dit is dan ons huisje. Ons thuis voor de komende 3 weken. We hebben een geweldig uitzicht op de berghelling aan de overkant en vanuit de tuin kijken we richting Biasca. Lopen we de tuin uit dan hebben we prachtig zicht op ons huisje en het achterliggende Gotthard-Massief.
Na de lunch wil ik ook wel even verderop kijken. En dus stappen we in de auto en rijden door naar de waterval. Daarna komt nog een hele kleine alp met een paar huisjes waar we de auto keren.
Hier in Sacco hebben we een fantastisch uitzicht over het Leventina. De laatste foto van de Gotthardbahnen laat goed zien hoe de weg door het dal loopt. De rivier de Ticino is niet echt zichtbaar maar loopt wel paralel aan de autoweg en de spoorlijn.
Sacco is maar een paar minuten lopen vanuit ons huisje. Het ligt als het ware aan de andere kant van de kleine waterval waar we naar op weg zijn. Maar voor we daarheen gaan maak ik eerst nog een foto van Orsino dat we nu goed op de berghelling zien liggen. Achter mij loopt het straatje nog een paar honderd meter door, maar dat gaan we een andere keer bekijken.
Als we uit de auto stappen bij de kleine waterval valt me direct op dat er een handafdruk in het cement is geplaatst. Een van de bouwers die hier de weg heeft hersteld in 1987 heeft zijn handafdruk hier achter gelaten.
De bouwers halen het materiaal om de weg te verstevigen en de waterval wat in goede banen te leiden liefst niet te ver weg. We zien dan ook aan de waterval zelf dat daar graniet is verwijderd dat weer is gebruikt om de berhelling te verstevigen. Door de boorgaten in het graniet onstaat haast een heus kunstwerk.
Overal waar maar even ruimte is tussen de bomen, hebben we prachtig uitzicht op het Gotthard-Massief zoals op de foto hierboven. Als ik me omdraai zie ik de kleine waterval naar beneden komen, foto onder.
De kinderen zijn helemaal wild van het water. Hoewel het ijs, maar dan ook ijskoud is, wandelen ze erdoor of er niets aan de hand is. De weg zelf is ook met graniet verstevigd. Hierover is geen asfalt meer aangebracht zodat we kunnen zien hoe de steen er uit ziet.
Intussen blaast pap de boot op zodat de kinderen onder aan de waterval op de poel kunnen spelevaren. Het is een heel waagstuk om de boot er te krijgen, maar dat maakt de jongens niets uit. Ze hebben er volop zin in en zijn niet meer weg te slaan bij het water. Wij vertrekken dus maar naar het huisje. De kinderen komen straks wel als ze daar zin in hebben.
Terug bij het huisje maak ik wat broodjes klaar voor als de jongens zo terug komen. Als de boterhammen op zijn, gaan ze al snel weer op weg. Nu om de grote waterval te verkennen.
Terwijl de jongens nu naar de grote waterval zijn kunnen wij onze welverdiende siësta gaan houden. Het is veels te warm om iets anders te doen. Tot dat de schaduw van de berg rond 15.30 u langzaam over Orsino komt is het rond de 30 graden. Daarna zal de temperatuur vrij snel zakken.
Bloemen zijn er overal. Hoe langer je kijkt hoe meer bloemen we om ons heen vinden. Na de avondwandeling kijk ik om me heen om her en der de prachtige bloemen te fotograferen. Ook insekten zijn er genoeg.
De hele alp is één grote bloementuin. De volgende foto's geven een beeld van de bloemen die ik daar heb.gevonden. Diverse soorten orchideeën afgewisseld met grasklokjes en gentianensoorten.
Orsino bestaat voor het grootste deel uit verbouwde boerenstallen die nu als vakantiewoning dienst doen. Hierboven heeft iemand ook een oude band van een tractor opgehangen waar de kinderen mee kunnen schommelen.
Een blik van boven op ons huisje. De tuin gaat schul achter de grote struiken. De grote dakramen zijn van onze slaapkamers. De eerste is de kinderkamer en de tweede die van ons. Helemaal op het einde van het dak ligt het zonnepaneel dat ons van 12v stroom voorziet. Overals staan hier bij de huisjes fruitbomen en druivenstruiken. In onze tuin staat een pruimeboom en bij de buren ontdekken we appelbomen, abrikozen en heel veel pruimebomen.
We vinden ook nog vingerhoedskruid. De bloemen zijn heel wat kleiner dan dat we hier in nederland gewend zijn, maar het duidelijk dat het om dezelfde plant gaat.
terug naar boven
Maandag 16 juli 2007
Nog voor het zonnetje op is word ik al weer wakker van het geluid van de kerkklokken op de andere berghelling. Omdat ik niet meer in slaap kan komen ga ik lekker naar beneden. Daar kan ik genieten van een prachtige zonsopgang. Eerst zijn de bergen nog gehuld en een donkere sluier omdat de zon nog niet over de berg heen is.
Nog geen 5 minuten na de eerste foto's die ik om 06.00 u heb gemaakt is het licht. De zon is nog niet over de berg heen. Dat duurt dan nog anderhalf uur. Daarna hebben we zon tot 4 uur in de middag. Daarna komen we in de schaduw van de berg.
Vlak bij ons huisje zie ik de eerste orchideeën. Eerst dacht ik dat er maar weinig van waren, maar nadat ik beetje meer was uitgerust zag ik wel dat de hele alpenweide er vol mee stond. Er zijn diverse soorten maar ik heb geen boekje bij me om te zien om welke soorten het gaat. Het determineren aan de hand van de foto's zal wel moeilijk worden omdat ik ze niet echt goed kan fotograferen.
Overal staan hier fruitbomen. Appelbomen, abrikozenbomen, pruimenbomen en ga zo maar door. De pruimenboom in onze tuin mogen we leeg eten. Dat laten we ons dus echt geen twee keer zeggen. We hebben een pergola die helemaal is overdekt met druiven. Die zullen echter niet rijp worden tijdens onze vakantie, maar nog een paar weekjes langer de zon nodig hebben.
Als het zonnetje het huisje lekker verwarmd zien we dat we ook huisdieren hebben. Het zit hier vol hagedissen. Ze zitten vaak lekker te zonnen op het huisje of op de natuurstenen muurtjes. Als je goed zoekt dan vindt je hier op de warme steen van het huisje een hagedis.
Tegen een uur of 10 besluiten we dat we toch maar even naar de winkel moeten gaan. We hebben brood nodig en ook nog wat andere kleine dingetjes. We rijden dan met de auto over de prachtige berghelling terug richting Grumo. Het is het laatste dorpje aan de openbare weg. Na dit dorpje is de weg verder door naar Orsino gesloten voor normaal verkeer.
Na Grumo (foto boven) krijgen we Chironico. Beide dorpjes hebben geen winkels en dus moeten we nog verder. Wel zijn er veel parkeerplaatsen. Die worden niet alleen door wandelaars gebruikt, maar vooral door echte klimmers. De wand boven Chironico en Giornico is een geliefde klimwand bij de alpinisten. Er staan dan ook regelmatig autos die uit alle landen van Europa komen.
Langs de Gotthardlijn rijden we door naar Giornico waar we bij de Denner onze eerste boodschappen halen. Het is wel even zoeken want er veel Duits spreken ze hier niet. Er wordt veel gewerkt langs en aan de spoorlijn. Niet alleen voor de aanleg van de nieuwe Gotthardtunnel, maar ook voor het gewone doorgaande spoor. Het zal immers nog zo'n 10 jaar duren voor de nieuwe tunnel in gebruik genomen kan worden. Hoewel de SBB voorlopig nog voornemens is het oude traject daarna te sluiten, is men volop bezig om de Gotthardbahn op de lijst van Werelderfgoederen te laten plaatsen. Ik persoonlijk hoop dat dit laatste lukt en dat de lijn ook daarna voor passagiers nog van betekenis kan blijven. Het is een hele geschiedenis die nauw met de omgeving is verbonden.
Op de terugweg stoppen we bij de grote waterval. De kinderen spelen wat in het water. De jongens zijn ondersteboven van het prachtige uitzicht. Het is net een film. De film The blue lagoon, daar doet het Roger aan denken.. Alleen met het verschil dat het water hier ijskoud is in plaats van lekker warm. Ik blijf boven bij de auto en neem het gemak ervan. Met een boek en een stoeltje kom ik de tijd wel door. En natuurlijk maak ik ook nog wel wat foto's.
Nadat ik de boodschappen heb opgeborgen ondek ik in de tuin weer een hagedis. Ik kan het niet laten en probeer zo voorzichtig mogelijk dichterbij te komen om hem op de foto te zetten. Dit exemplaar is een heel stuk groter als de eerste ik vandaag voor mijn lens kon vangen. Volgens mij lopen er hier dus verschillende soorten en maten.
In de tuin is het een leven dat het een lieve lust is. Zwarte vlinders met witte stippen paren op de warme stenen. Vliegen rusten op de margrieten.
Roger verkent de omgeving een beetje. Waar gaat dit paadje naar toe?
Na het avondeten ga ik nog even lekker naar buiten met de jongens. We lopen een klein stukje verder tot waar het weggetje eindigd. Onder de bomen zien we een bosje prachtige orchideeën staan. Met de telelens haal ik ze wat dichterbij want ze staan hoog op een gemetselde versteviging van de bergwand.
Bloemen zijn overal. Vooral deze blauwe klokjes treffen we in overvloed aan.
Glenn poseert voor de foto. Op de achtergrond de muur waarop de orchideeën groeien.
De volgende twee huisjes staan op de alp Sacco. Elk gehucht heeft hier een eigen naam. Het is hier 788 m hoog. Bij de plaatsnamen staat ook of daar bijvoorbeeld een bus rijdt of een station is. Dat is wel handig als je niet helemaal terug wilt lopen naar het beginpunt van je wandeling. Soms staat er ook of er gelegenheid tot logies is.
Ondanks dat we nauwelijks stijgen of dalen merken we dat we toch beter een fles drinken mee hadden kunnen nemen. Gelukkig zit er langs de bron een lekker bron waar we onze dorst kunnen lessen.
Als we op het eindpunt zijn aangekomen hebben we door het opgeslagen gekapte hout dat er ligt geen zicht op Giornico. Het keerpunt wordt haast volledig in beslag genomen door de gekapte bomen. Ook hier heeft de storm in het voorjaar flink huis gehouden.
We kijken even verder, daar waar het pad verder gaat als wandelweg in de richting van Biasca. Er staat een oude kastanjeboom tussen de dennebomen. Er omheen is het behoorlijk kaal.
Op de boomstronk van de gekapte boom is goed te zien hoe de jaarringen in het hout gegroeid zijn. Ook is de dikke laag schors goed herkenbaar.
Aangezien de jongens heel wat meer energie hebben als mama klimmen ze naar de rotspartij die vlakbij ligt. Ik ga er lekker bij zitten en wacht tot ze boven zijn.
Vol trots zitten de heren bovenop de rots.
Het is al 21.00 u en het begint donker te worden. Het daglicht zakt net zo snel weg als het 's morgens licht wordt en dus gaan we weer lekker terug naar ons huisje.
Nog een laatste foto van de boomstammen waaruit de hars druipt. Hoe voorzichtig ik ook doe, toch krijg ik de smeerzooi op mijn kleren. Dus maar snel de kleren uit als we thuis komen en wassen met afwasmiddel. Dat werkt nog het beste met hars.
terug naar boven
7, bestaat toevallig ook nog de Gotthardspoorlijn 125 jaar. Dus wellicht kunnen we ook daar nog een graantje van meepikken. 
