Roger voelt zich vanmorgen niet geweldig, maar ik moet toch nog een paar boodschappen hebben. Daarom gaan we naar Faido. Daar hoop ik een Migros-Markt te vinden. Onderweg hebben we mooi zicht op de werken aan de nieuwe Gotthardtunnel.
Overal staan staan borden bij de werken aan de nieuwe spoortunnel. Op de foto onder staat een informatiebord van de NEAT Gotthardalpentransversale. De grijze baan wordt gebruikt om het puin uit de tunnel af te voeren. Dat hebben we al op de TV gezien bij Discovery Channel. Daar wordt regelmatig aandacht gegeven aan dit grootse project.
Het dorpje heeft kleine steegjes en grote oude huizen. Het doet allemaal echt Italiaans aan en niet echt Zwitsers. Dat klopt ook wel want het gebied is lange tijd Italiaans grondgebied geweest. Het is pas laat aan het eedgenoodschap Zwitserland toegevoegd.
In het dorpscentrum staat een standbeeld van een statige meneer. Daar vlak naast ligt de Migros-Markt. Hoewel het in het centrum betaald parkeren is, hebben wij een gratis plekje gevonden bij het station. Roger zet mij af bij de winkel en ik bel als ik klaar ben en dan haalt hij me weer bij de winkel op. Zo hoeven we niet moeilijk te doen met de auto parkeren of ver te sjouwen met boodschappen.
We rijden langs de autobaan en de spoorlijn weer terug naar ons huisje. Als de boodschappen weer binnen zijn, is het tijd om wat te eten. Op de foto hieronder is de Gotthardbahn (snelweg) te zien. Later heb ik hier thuis ontdekt dat hier ook een webcam staat die doorlopend op internet uitzend.
Aangezien pap lekker slaapt in zijn hangmat ga ik met de kinderen naar de kleine waterval. Ik neem mijn leesboek, fotocamera en stoeltje mee. In de tas lekker drinken en wat lekkers voor strakjes.
De jongens blijven bij het spelen toch behoorlijk uit de rots die papa heeft geveld. Ze hebben echter volop plezier. Ze bouwen dammen en zoeken stenen en stukken hout. De natuur heeft hier heel wat te bieden aan de jonge avonturiers.
Naarmate de middag verstrijkt komt er steeds minder water door naar beneden. Ik heb het gevoel dat het na de poel weggepompt wordt. Want helemaal beneden bij mijn stoeltje zakt het water steeds verder weg en stroomt het nauwelijks nog.
En er stroomt toch nog wel een boel water naar beneden. Al is het wel minder als toen we hier aankwamen aan het begin van de vakantie. Hier is duidelijk merkbaar dat het water gemanipuleerd wordt om maximaal gebruik van te maken voor het opwekken van waterenergie.
Tegen de avond verschijnen er boven het Leventina wat mooie wolkjes. Voor ons tijd om papa weer eens op te zoeken. We eten weer een lekkere variant op de spaghetti die ik van thuis had meegenomen. Na het eten kruipt papa onder een dekentje toch nog een paar uiltjes in zijn hangmatje. Nee, het gaat niet echt goed met hem vandaag. We laten hem lekker slapen en kijken binnen nog een DVD-tje terwijl ondertussen ook de telefoons en de fotocamera worden opgeladen.
Zondag 22 juli 2007
Vanmorgen zijn er toch wat wolkjes aan de lucht. Maar we zijn allemaal op tijd wakker en dus ga ik vandaag met je jongens een kijkje nemen in Giornico. We wandelen over het paadje van uit Orsino naar beneden. We zullen we zien hoe lang we er over doen. Ik hoef in geen geval binnen een half uur beneden te zijn, alhoewel dat volgens de bordjes wel moet kunnen. Natuurlijk vergeet ik nog weer wat en Glenn rent snel over de weide naar boven naar papa.
Als mama al haar spulletjes heeft dan kunnen we eindelijk vertrekken. We lopen over een smal paadje naar Giornico. We genieten nog even van de rotstuin die voor het huisje ligt waarop wij neerkijken vanuit onze tuin.
Het ziet er echt prachtig uit. Ook hun kijken volop het Leventina in. Helaas hangen er vandaag nog behoorlijk wat wolkjes. Het is haast onvermijdelijk dat we er hier ook last van krijgen. Nergens in Zwitserland is het zulk mooi weer op het moment als hier. We hopen er het beste van en gaan er vanuit dat de weerman gelijk heeft en dat het hier vandaag in ieder geval niet gaat regenen.
We hebben steeds kijkjes op de Gotthardbahn. Zowel de autobaan als de spoorlijn met haar keertunnels en viaduct bij Giornico. Helaas wil er nog geen trein blijven plakken op de brug.
Het graniet om de wegen en bergwanden mee te verstevigen wordt niet van ver gehaald. HIer is een groeve die gebruikt is voor de aanleg van de autobaan en het onderhoud van de locale wegen. En eindelijk kan ik een foto maken van de Gotthardbahn met een trein op het viaduct.
Even rusten langs de weg. En meteen vind ik een leuke vlinder in het gras.
Het ziet er allemaal nog al onherbergzaam uit. Dat komt ook omdat het dal hier heel erg smal is en er dus weinig zonlicht tussen de berghellingen kan komen.
We krijgen een eerste blik op Giornico. We moeten dus nog wel een eindje naar beneden. We komen langs een plaats waar het water de rotsen helemaal glad heeft geschuurd. Je kan er nauwelijks op lopen al proberen de jongens dat toch wel even uit. Mama hoopt stilletjes dat ze niet uit zullen glijden, maar ja, ze weet ook dat ze dit zelf ook nooit heeft kunnen laten.
De bordjes geven aan dat Altirolo niet ver meer weg is. En ja hoor, niet veel later bereiken we de eerste huisjes. Terwijl ik nog even bezig ben met wat foto's te maken gaat onze Glenn er even bij zitten. Stenen zat die als stoeltje kunnen dienen.
Altirolo is een plaatje waar je beter geen auto voor je deur moet willen zetten. De straatjes zijn er niet op auto's maar op ezels gemaakt. Maar genoeg plaats voor mijn kleine ezeltjes. Ze zijn vooral verbaasd dat de huisjes zo dicht op elkaar staan.
We hebben prachtige doorkijkjes en ook het eeuwen oude kapelletje/kerkje krijgen we meermaals te zien. Als we door de voortuin van een huisje (foto hierboven) moeten lopen, vraagt Glenn toch even of dat wel mag. Ja, hoor, maar je moet niets kapot maken of verstoren. Je mag gewoon gebruik maken van de ruimte die er is.
Naast palmbomen komen we hier nog meer vreemde bomen tegen. Zo stond langs de weg een enorme vijgenboom. De nog niet rijpe vruchten hingen hier volop aan de boom. Ik vraag me wel even af hoe lang het nog zou duren voor die geplukt kunnen worden.
Maar ook bekendere struiken komen we tegen. Zoals de grote vlierbessenstruiken die langs de weg stonden. Vol met hun prachtige trossen donkerblauwe bessen. Ze smaken heerlijk fris zoet. Ik vind ze hier lekkerder als in Nederland. Ze geven lekker energie en smaken net zo lekker als een snoepje. De jongens plukken allebei een trosje om op te peuzelen.
Even verderop vinden we een heel klein vleermuisje. Niet groter als een centimeter of 7 denk ik zo. We wandelen door over de asfaltweg naar Giornico. De Sentiero, een grote doorgaande wandelroute, gaat via een alternatieve route naar Giornico. Door het bos. Het zal wel iets korter zijn, maar vandaag liever niet.
Na een laatste terugblik op het kerkje van Altirolo blijven wij de asfaltweg volgen naar Giornico. Hieronder een afkorting door het bos. Wij blijven vanwege het gladde wegdek lekker op het straatje. We zakken nu in rap tempo af naar het dal.
Naast prachtige oude huizen met mooie tuinen komen we al snel een hele mooie beschilderde kapel tegen. Ik ben er even stil van dat zo iets moois hier staat. Het lijkt wel of iemand het hier uit zijn handen heeft laten vallen en toen heeft laten staan. Ik denk echter dat het vroeger aan een van de bedevaartsroutes heeft gelegen naar het dorp Giornico.
We steken een bruggetje over en kijken in de lege rivierbedding. Er zijn uitsluitend hete stenen te vinden. Geen druppeltje water is er te bekennen. Alle water wordt hogerop weggeleidt om als energiebron te dienen. Wat overblijft in het dal is deze rotspartij.
Overal treffen we aanwijzingen aan van wandelroutes. Soms ook van fietsroutes. In de loop van de vakantie ontdekken we ook dat er met name steeds meer fietsbordjes worden geplaatst. Intussen zijn we in Giornico aangekomen. We rusten weer wat uit en dan komt er een heel klein blauw bloemtje in mijn gezichtsveld. En die gaat natuurlijk op de foto.
Giornico is een eeuwenoud dorp. De kerken zijn rond 1150 Na Christus gebouwd. Vroeger had het dorp een belangrijke functie als rustplaats aan de Gotthardroute. Daarnaast geniet het dorp bekendheid door de slag van 1478 waarbij 800 boeren tijdens een sneeuwstorm een Milanees leger verslagen van zo'n 10.000 man. Vanaf dat moment hoorde het dorp niet langer onder Italiaanse heerschappij maar onder het kanton Uri. De daarop volgende 3 eeuwen zouden redelijk rustig verlopen.
Hier is een aardig brokje steen naar beneden gerold. Ik ben blij dat hij nu netjes stilligt. Want het zal een heel lawaai gegeven hebben toen hij van de berg naar beneden naar het dorp toe kwam. We lopen om de eerste kerk heen richting de Ticino rivier. De kerken liggen overigens allemaal op dezelfde oever. Het dorp ligt aan beide zijden van de rivier.
We komen bij de Gotthardbahn. Het oude station is nog zichtbaar op de foto hieronder. Treinen stoppen hier helaas niet meer. Alle vervoer van personen vindt voor het overgrote deel plaats met bussen. Van Airolo naar Faido kunt je wel met de trein, maar de volgende halte is dan Bellinzona. Jammer maar helaas. Anders hadden we met de trein terug naar Lavorgo kunnen gaan. Nu zal het denk ik de bus wel worden. Maar dat zien we later dan wel weer.
We dalen af over een heel oud straatje dat waarschijnlijk nog uit de tijd van de oude romeinen stamt. Het loopt niet al te gemakkelijk, maar het is een juweeltje om te zien. Aan beide kanten groeien druiven die hier al heel wat groter zijn als bij ons boven op de alp. De huisjes langs het straatje zijn minstens net zo oud als het weggetje.
We komen bij de Ticino. De rivier die hogerop in het Leventina nog een woeste stroom is, is hier niet veel meer als een mieserig stroompje. Het water wordt hogerop omgeleid voor de productie van waterkrachtenergie. De oude bruggen zijn prachtig. Boven een van oudste bruggetjes uit het dorp. Onder een wat nieuwere boogbrug.
Er zijn vele wandelmogelijkheden in Giornico. Zowel aan de ene kant van de Ticino als aan de andere kant. Hieronder een blik over de Ticino in de richting van Biasca. Het oude centrum is niet toegankelijk voor auto's.
We hebben nu ook mooi zicht op de andere kerken van Giornico. En eenmaal over de oude brug gaat het op dezelfde manier verder. Oude huizen, soms wel eeuwenoud en oude of misschien nog veel oudere straatjes.
De gemetselde huizen zijn veelal beschilderd. Vaak staan er ook prachtige muurschilderingen op. Hier in Giornico valt het op dat veel schilderingen op de muren een religieuze achtergrond hebben. Zoals het huis hieronder op de foto.
Voorzichtig klimmen we weer omhoog naar de doorgaande weg. Daar wachten we op de bus naar Lavorgo want de kinderen willen nog niet naar huis. We hebben nog even tijd over om wat foto's te maken.
Maar na een laatste doorkijkje naar een van de kerken, komt de bus eraan en stappen we in om ons naar Lavorgo te brengen. Het is een korte rit, maar de heerlijke bus heeft airco en zachte stoelen. Een plekje om even op adem te komen. Eenmaal aangekomen bij het station in Lavorgo gaan we eerst een terrasje pikken. En terwijl we lekker genieten van ons glaasje fris raast er een personentrein voorbij.
Als we onze dorst hebben gelest en ook even de WC hebben bezocht gaan we naar het station. Het is maar een paar stappen verder dus moe zullen we van dit stukje niet worden. We zien gelijk een loods waarin noodreparaties aan een locomotief kunnen worden uitgevoerd. Bijna elk station hier heeft wel zo iets dergelijks.
Onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn energiecentrales en het spoor. Er is heel wat stroom voor nodig om al die treinen van de nodige energie te voorzien om over het Gotthardmassief te komen. Op de foto boven is het gele gebouw van de energiecentrale. Terwijl we doorlopen komt de bus naar Bellinzona eraan. Weer zo'n prachtige nieuwe bus. Je krijgt haast zin in een ritje Bellinzona, maar dat is toch wel een beetje erg kostbaar. Dus dat doen we maar niet. Maar het is misschien wel iets om nog eens te ondernemen.
Het station en het busstation zijn startpunt van vele wandelingen. Een grote doorgaande wandeling die hier langs komt is de Strada Alta. Er hangt een kaart aan de muur van het station waarop de route staat ingetekend.
Een enorm verdeelstation voor de stroom ligt aan de overkant van de sporen. We zoeken een plekje in de schaduw en wachten op de treinen die gaan komen. We willen eerst een paar treinen hebben gezien voor we papa bellen om ons op te komen halen. Toch lijkt het er ook hier niet op dat er veel passagierstreinen stoppen. Het is echter te warm om het allemaal uit te zoeken en dus genieten we er gewoon lekker van.
Hierboven een blik in zuidelijke richting en hieronder in noordelijke richting.
Energie is hier ook altijd met water verbonden. Zo lopen er enorme waterbuizen langs de bergwand om waterkrachtcentrales van water te voorzien. Het oppompen en omleiden van het water om het te kunnen hergebruiken voor het opwekken van stroom kost maar een fractie van de stroom die er mee wordt opgewekt. 1 Liter water kan zo vele keren opnieuw gebruikt worden.
Eindelijk dan een trein. Het is een passagierstrein getrokken door een reclameloc. Hij schiet in een flits voorbij. Maar we hebben hem lekker op de foto. Aan de overkant van het station staat bij het busstation een kleine bus te wachten om een tocht te ondernemen naar Sobrio. De bus naar Grumo was net weg toen wij in Lavorgo aankwamen. De bussen naar de alpen rijden ongeveer eens per uur en dat is toch wel heel wat.
Dan horen we weer dat er een trein aan komt. Dus gaan we weer op het perron kijken. Dit maal is het een goederen trein die getrokken wordt door maar liefst 3 DB locomotieven. Daarachter volgen vele goederenwagons. Niet lang daarna komt er nog een goederentrein uit noordelijke richting. Ditmaal getrokken door SBB-locomotieven, aangevoerd door de 11 308. Samen met een broertje trekt hij een gigantische trein voor mini's naar het zuiden.
Als de mini's weg zijn komt papa om de hoek met de bus. We stappen snel in want we krijgen nu ook wel weer een beetje honger. Na het eten gaat de open haard aan en dus gaan boven de deuren dicht en de ramen wijdt open. Anders wordt het te warm boven. Voor het slapen gaan mogen de kinderen nog even TV kijken.
Als de kinderen naar bed gaan betrekt het weer. We zien de wolken aan komen waaien en in geen tijd begint het behoorlijk te spoken. Snel ruimen we de partytent en de hangmat op. Laat het vannacht maar eens flink regenen. De boel kan hier echt wel een buitje gebruiken. Het is niets te vroeg gezegd want als de kinderen net in bed liggen moeten we in ijltempo de laatste spullen naar binnen halen. Het begint meteen te stortregenen. Voor het eerst slapen we met het raam dicht en dus gaat de kachel vroeg uit zodat het boven niet te warm wordt.
Maandag 23 juli 2007
Vanmorgen is alles fris en nat. Het is nog erg bewolkt maar aanvankelijk is het droog. We besluiten vandaag weer eens in de richting van Biasca te rijden. Misschien dat we een pas gaan rijden als blijkt dat het weer een beetje stabiel blijft. Als we bij Chironico aankomen is het in noordelijke richting nog aardig donker, dus gaan wij inderdad naar het zuiden. Eenmaal thuis ontdekten we dat er ook een webcam staat hier. 
Als we in Bodio uitgewinkeld zijn gaat het weer sputteren dus gaan we lekker terug naar ons huisje. Daar klaart het weer toch nog wat op en zien we nog een hele kleine hagedis. Hij is zo'n 5 cm. We zitten vandaag veel binnen en genieten van wat DVD's die we meegenomen hebben van thuis. Het is echt lekker om eens gezellig met z'n allen binnen bezig te zijn. De ramen kunnen open omdat het warm genoeg is en zo genieten we toch van veel moois.
Dinsdag 24 juli 2007
Het heeft vannacht nog weer behoorlijk geregent maar als we opstaan wordt het in zuidelijke richting toch lichter. Het lijkt erop dat het weer daar vandaag zal opknappen. Zo wordt het ook op de radio voorspeld. Dat laatste valt tegen en in Biasca keren we om. Bij een infobord van de Gotthardbahn stoppen we even voor een foto. Glenn blijft ondanks de regendruppels braaf staan kijken.
Het is bij Bodio een drukte van belang. Er zijn hele stellages opgezet waarover het af te voeren puin uit de nieuwe Gotthardtunnel moet worden afgevoerd.
Langs de weg staan de locomotiefjes en wagonnetjes klaar waarmee in de uit te kappen tunnel wordt gereden naar de plaatsen waar gewerkt moet worden. Dit is vlakbij de tunnelingang, maar die wil vooralsnog niet op de foto.
Na de middag zijn er intussen wat mooie wolken voor het donkere wolkendek in de plaats gekomen. Het klaart dan ook al wat op.
Terwijl in zuidelijke richting nog boze wolken hangen staat ons huisje in een waterig zonnetje.
Terwijl de druiven weer helemaal opgefrist zijn door de buitjes, verdwijnen de wolken aan het einde van de dag. De bergen in zuidelijke richting zijn weer zichtbaar. Zal het nu weer gewoon zomer worden?
Het uitzicht aan de overkant van de berg is ook weer schoongespoeld. Er hangen nog een paar laatste dampwolkjes boven de berg. Niet lang echter. Ze verdampen als sneeuw voor de zon.
Na het avondeten zijn we toch nieuwsgierig naar de waterval. Er is behoorlijk wat water gevallen in de afgelopen 48 uur. Onderweg moeten we eerst even de eerste rijpe bramen plukken en Roger vindt zowaar ook nog een lekker aardbeitje voor mij. Bij de waterval is inderdaad weer veel meer water als voor het ging regenen.
Omdat ik ook nieuwsgierig ben naar dat wat achter de stenenrij zit, laat ik Roger er naartoe klimmen en wat foto's maken. Ik heb namelijk geen zin ook mijn koppie op de stenen open te slaan. Met het nodige respect voor de stenenrij klimt Roger voor de gevraagde foto's naar boven.
Ik maak zelf nog een leuke foto van het water beneden aan de weg en daarna nog een laatste blik op de bergen in het zuiden waar nu een mooie champignonwolk boven hangt.
Nog foto uit het raam gemaakt en met de telemogelijkheden dichterbij gehaald.
Als de kachel weer aan is gaat Roger eens aan de slag met zijn camera. Hij maakte deze leuke opnamen van het vuur met flits (boven) en zonder (onder).
Onze Gavin valt haast op de bank in slaap terwijl papa zich te goed doet aan een toetje. De kinderen slapen vannacht bij mij in bed omdat pap er vrijwillig voor kiest op de bank te slapen. Hij heeft sinds zijn kopstoot een beetje ruzie met het bed. Nou ik ben benieuwd hoe die er morgen aan is. Volgens mij slaapt het bed toch beter, maar ja ........ .