Terug naar 31 juli
Woensdag 1 augustus 2007
1 Augustus is de nationale feestdag van Zwitserland. Overal hangen vlaggen bij de huizen, meer nog dan normaal al het geval is. Verder versieren de mensen hun tuinen vaak met vlaggetjes en kaarsjes in rode bakjes met een wit kruis erop. Ik heb die kaarsjes ook gekocht maar ik wacht tot vanavond om er wat mee te doen. We zijn al vroeg op en rond 9.00 uur ligt pap al lekker in zijn hangmat.
Hoewel het zonnetje op de barometer doet vermoeden dat het goed weer is en blijft, hebben wij zo onze twijfels. Er zijn heel wat wolken aan de lucht vanmorgen.
De jongens zijn vandaag niet erg actief. Ze hangen wat op de bank en kijken een beetje TV. Ondertussen maak ik wat foto's van de tuin. De mooie blauwe hortensia's lijken hier helemaal geen last te hebben van de warmte.
Ik ga een klein ommetje maken door het gehuchtje. Ik maak her en der wat foto's om later maar zoveel mogelijk herinneringen te hebben aan deze heerlijke vakantie.
Rondom de onbewoonde huisjes en oude lege stallen groeien overal bramen. Niet een klein struikje, maar hele grote struiken. Ze zullen echter niet op tijd rijp zijn voor ons.
Nog wat mooie bloemen op de alp.
Op de foto hierboven staat een lieflijk huisje. Ik ben er een beetje verliefd op. Het is maar heel klein, maar het stenen picknick tafel voor de deur vind ik echt geweldig. Het huisje staat, net als veel anderen te koop. Op de foto hieronder is goed te zien dat ook de stal naast ons huisje te koop staat.
Zo her en der zit er een rijpe braam aan de struiken. Toch zijn er ook nog takken waar de bloesem goed te zien is. Dat zijn meest plaatsen die meer in de schaduw zitten.
Het kleine huisje van de andere kant. Ik blijf het een juweeltje vinden. Ook al is het wat klein voor 4 personen. In mijn dromen is het ideaal.
In plaats van een waterval vol water is hier een waterval vol bloemen. Het is prachtig en ik geniet er elke dag weer van. Er staan zoveel bloemen dat je nauwelijks weet waar je kijken moet. Elke keer ontdek je wel weer een bloem die je nog niet hebt gezien.
Het zijn maar een paar huisjes hier in Orsino. Toch kan ik hier naar hartelust fotograferen. De kiekjes tussen de huisjes door vind ik echt geweldig. Bij een van de huisjes ontdek ik in een gemetselde steenoven. Mmmmm, die wil ik ook wel in de tuin hebben staan. Alleen houd ik dan geen ruimte meer over.
Een oude koeienbel hang hier aan een juk aan een huisje. Een stukje historie van toen er nog koeien op de alp graasten. Nu zouden er zo nu en dan nog wel geiten grazen, maar die hebben we tot nu toe gelukkig niet gezien. Want als er 1 beest is waar ik geen fan van ben, dan is het wel de geit. Niet voor niets zijn we gewaarschuwd altijd ons tuinhekje te sluiten als we weggaan. Komen die beesten eraan dan vreten ze echt alles op.
Zo ik ben weer terug bij het huisje. Komende van deze kant zie ik eerst de oude schuur naast ons staan. Die staat vlak bij ons huisje. Daarna komt de uitbouw van ons huisje en op de foto hierboven is goed te zien dat de houtvoorraad aan de voorkant is opgestapeld tegen het huis. Daar achter ligt de deur naar de kelder. Nu maar net te zien op de foto.
Na een poosje besluiten we nog even weer naar de kleine waterval te gaan. Op de weide staan nu meer en meer geel/groene bloemen die me verdacht veel op een soort orchideën lijken. Zeker weet ik het niet. Een volgende keer maar eens wat meer boekjes meenemen om ter plaatse uit te kunnen zoeken welke bloemen en planten er groeien. Dat mis ik nu wel heel erg.
Op de bergen zitten veel merktekens van de landmeetkundigedienst. Ook zitten de steunmuren langs de weg vol gaten die voor een goede afwatering moeten zorgen. De hagedissen maken dankbaar gebruik van deze ruimtes en ook plantjes willen er graag groeien.
We maken even een ommetje naar de waterval. Hij is nu helemaal opgedroogd hier aan de voorzijde. Toch komt er nog water onder de weg door. Ergens moet het water dus worden tegen gehouden. Maar waar? Ik maak wat mooie plaatjes van de stenen en het laatste restje water.
Was het eerst een tijd van dammen bouwen, nu is de tijd gekomen dat we het water weer willen laten stromen. En dus gaan we aan de slag om de gebouwde dammetjes weer op te ruimen. Zo hebben we weer wat te doen.
Daar waar we de auto parkeren hangen de bramen in de bomen. Zo lijken het wel bramenbomen. Er hangen enorme trossen aan. De orchideeën langs de weg zijn nu helemaal uitgekomen en nog even mooi als de eerste keer dat we ze zagen nu zo'n 3 weken geleden. Maar nu zijn alle bloemetjes open.
Als we weer naar het huisje lopen zien we weer overal bloemen. Ik kan er gewoon geen genoeg van krijgen. Nadat we samen wat hebben gedronken wil Gavin nog een kleine ontdekking laten zien. Dus gaan de bergschoenen aan en gaan we eens kijken wat hij heeft uitgevonden. Het zou een binnendoortje moeten zijn naar de grote waterval.
Gavin wijst de weg en ik hoop alleen maar dat ik over de weg terug kan want we gaan zo snel omhoog dat we al snel op ons huisje neerkijken en over Orsino heen het leventina in kunnen kijken.
De laatste huisjes van Orsino bekijken we van boven. Daarna bereiken we weer een bruggetje over de lege waterval. Gavin gaat voorop terwijl ik her en der nog wat foto's probeer te maken. De waterval die verder naar beneden vol bloemen staat is hier een grote verzameling grote en kleinere stenen die we voorzichtig oversteken.
Een laatste blik op Orsino en op de berg tegenover ons. Nu gaan we het bos in. Het is er best donker, maar dat betekend ook dat het er lekker fris is. Vooral als je het vergelijkt met de warme 32 graden buiten op het terras van ons huisje.
In het bos passeren we nog een oude hut. Deze is helemaal in verval geraakt. Bomen groeien nu in het huisje. Ik leg Gavin uit dat dit verval niet persé betekend dat het door natuurgeweld is vervallen. Soms worden hutten ook maar voor tijdelijk gebruik gebouwd. De restanten blijven dan staan. Tot later misschien iemand nog eens op hetzelfde idee komt.
Gavin neemt ook even een kijkje binnen in het huisje. Daarna lopen we verder en komen bij de 3 vakantiewoningen die we vanaf de weg altijd kunnen zien. Ze staan te koop en zo dichtbij zijn ze heel wat groter dan dat ze op afstand lijken te zijn. Ik hoop dat we hier naar beneden naar de weg kunnen, maar dat gaat helaas niet omdat er een afgesloten poortje zit. Dus wandelen we door in de richting van de waterval.
Ook hier staat bij de nog in gebruik zijnde vakantiehuisjes een vervallen hut. Hij was niet erg groot en het keukengerei hangt er nog aan de muur.
We hebben een prachtig uitzicht over het Leventina en over de weide die voor de huisjes ligt.
Mooie kastanjebomen vindt je hier overal en dan zijn we weer terug bij de eerste huisjes van Orsino. Het was voor mij een hele wandeling. De jongens lopen dit meerdere keren op een dag, maar ik ben blij als ik zo even siesta mag gaan houden.
Als we er bijna zijn moeten we "binnendoor" terug naar ons huisje. Dat gaat veel sneller. Nou ik ben daar niet zo van overtuigd, maar ik volg hem toch maar.
Nu ja, ik heb het gehaald. Het was niet ver, maar wel ver genoeg om nu doodop te zijn. Ik maak snel een kopje soep voor bij de lunch klaar en daarna ga ik lekker genieten van een lange middagrust. Terwijl de jongens lekker aan het spelen zijn ontdekt Roger een nieuwe bewoner in onze tuin. Een hele groene hagedis. Hij rust tussen de stenen in de tuin.
Dan komen de buren aan. De buurman gaat werken aan de verzakte boomhut die op de alp is gebouwd. Zo goed als ze kunnen helpen ze mee om de balken aan te geven die nodig zijn. Er wordt vrolijk op losgehamert en gezaagd, maar ik heb niets gehoord. Ik heb heerlijk geslapen. Na het slapen nog snel even wat opruimen boven en dan is dat ook weer netjes.
De jongens doen als het grote werk klaar is nog een spelletje aan tafel buiten. Ik ga nog even naar boven om daar een paar foto's te maken van het uitzicht dat we zien als we opstaan. Geweldig zo ver als we vandaag kunnen kijken.
Vandaag eten we de worstjes die we gisteren bij de Migros hebben gehaald. Eerst besluiten we dat ik ze maar in de pan zal bakken, maar dan beginnen ze zo hard te stoken boven ons dat wij de barbecue maar aanmaken. Een beetje rook meer of minder maakt nu echt niet meer uit.
Glenn helpt papa bij het aanmaken van de barbecue. In snijd de worstjes dit keer in zoals ze hier in Zwitserland veel doen. Krabbetjes noemen ze de worstjes dan.
De worstjes zijn snel klaar en dan kan het smullen beginnen. De jongens hebben er wel zin in.
Het eten was weer heerlijk. Lekker maar eenvoudig. We doen de afwas lekker buiten. Daarna moet ik de stenen bewonderen die de kinderen hier de afgelopen weken hebben verzameld.
Na de afwas gaan we nog eens naar de waterval toe. Ik maak nog een keer een foto van de wandelstrepen op de stenen langs de weg. Ik zie dan ook dat daar in het voorjaar ook een kleine waterval is. Dat valt me nu pas op.
Na nog een laatste instructie geef ik de fotocamera aan Gavin mee. Hij klimt samen met Glenn omhoog naar de waterval. Hij gaat proberen daar nog wat foto´s van te maken. De eerste is al heel aardig gelukt en laat zien dat er nog best wat water naar beneden komt. De vraag is alleen waar blijft het omdat waar ik sta nauwelijks stromend water te zien in dezelfde waterval. Glenn klimt en klautert als een waar fotomodel. Voor hij de gewenste positie heeft bereikt heeft hij al natte broekspijpen. Dan hoor ik wat geroep. Mamma! Mag Glenn nat worden? Nou ik krijg geen tijd om ja te zeggen want ik hoor de plons al. Glenn ligt erin.
Na een rondje zwemkunst komt Glenn weer naar boven. Hij klimt nu drijfnat op de steen. Snel maakt Gavin er nog een foto van. Dan duikte Glenn nog een keer voor zijn plezier in het water.
Na deze fotosessie komen ze weer netjes naar beneden. De een wat natter als de ander. Ik krijg de camera terug van Gavin en kan gelijk al zien dat de foto's best leuk zijn geworden. Omdat het al wat later op de dag is wordt het nu toch snel frisser en dus gaan we maar gauw weer terug naar ons huisje om Glenn weer van droge kleren te voorzien. Lang hoeven de kleren niet te drogen te hangen. Het waait een beetje en al snel is alles weer droog.
Omdat het vandaag de nationale feestdag is van Zwitserland hebben we ook twee vlaggetjes gekocht. Daarmee versieren we ons huisje een beetje. De vlag van Tessin en de Zwitserse vlag hangen in het raam. Verder maak ik de lichtjes klaar voor vanavond als het donker wordt.
Zodra het donker begint te worden gaan de kaarsjes aan. Het zijn vrolijke rode lampjes en ik zet ze in elke raam neer. Het zal vanaf de overkant wel niet te zien zijn, maar wij hebben het gezellig.
Als het bijna helemaal donker is maak ik nog een foto. Met een beetje bewerking is het silhouet van het huisje eruit te halen en zie je ook nog de rode lampjes in het keukenraam. De foto hieronder is naar de overkant waar met de telelens net de lampjes zichtbaar zijn van de straatverlichting. Tegen 22.00 u horen we de eerste tekenen van het feestgedruis. Verderop in het dal worden schoten gelost om 1 augustus te vieren. Op de berghelling tegenover ons gaat het ene na het andere vreugdevuur aan. Ene zelfs heel erg hoog op de berg, ver boven de boomgrens. Daarna komt er van alle kanten vuurwerk. Het vuurwerk van Giornico kunnen we niet zo goed zien, maar dat van andere dorpen in het Leventina is wel goed te zien. We blijven lang op om te genieten van alle moois.
