Terug naar 1 augustus 2007
Donderdag 2 augustus 2007
Vanmorgen zijn er wat wolkjes aan de lucht. De voorspelling is dat het vandaag nog wel weer kan gaan regenen. En uiteindelijk is dat ook wat er gebeurd. Na afloop van de regenbui komen er stoomwolkjes vanaf de berg die de top helemaal verbergen.
We doen nog wel even boodschappen in Faido vandaag. Ik weet namelijk niet of ik zin heb om dat op mijn verjaardag te doen. Het is droog als we na de middag richting Faido vertrekken. Helaas hebben we niet echt slim nagedacht, komt zeker door de regen, want de winkels zijn tot 14.30 u gesloten. Het is beredruk op de terrasjes waar het personeel van de winkels zich te goed doet aan de lunch. Ik maak dus maar wat foto's in het centrum van Faido. Hier staat een hele statige meneer op een sokkel.
Er staat precies op wie hij is, maar wij maken er niets van. Het is allemaal in het Italiaans geschreven. Ondertussen worden de kinderen ineens heel enthousiast. Vakantiegangers op ezels. Ze maken een stop op hetzelfde plein en dan kan ik het ook niet nalaten ze even op de foto te zetten.
Als we thuiskomen is het de langste tijd weer droog geweest. We kunnen net droog binnen komen en dan vallen de eerste druppels al weer. We zetten de generator aan en kijken vanmiddag lekker wat TV en een leuke film op DVD die we van thuis mee hebben genomen.
Als de bui voorbij is dan zitten de bergen helemaal in de wattenwolken. Nog veel meer als vanmorgen. Het duurt nu ook veel langer voor de wolken weer optrekken. Dat gebeurd pas tegen de avond.
We hebben de partytent gelukkig op tijd ingeklapt en de hangmat ook. Die liggen nu droog te wachten tot de zon weer gaat schijnen. Waarschijnlijk hebben we de partytent niet meer nodig want we vertrekken zondag weer naar huis. We zullen hem nog wel een maal opzetten om hem helemaal goed droog in zijn hoes te kunnen doen.
Nog een keertje maak ik wat foto's door het raam van het huisje.
Vrijdag 3 augustus 2007
Mama is vandaag jarig. Hiep hiep HOERA. En dat zal ze weten ook. Uitslapen is er niet bij. De kinderen staan al vroeg aan mijn bed. Met een beetje hulp van papa krijg ik een ontbijtje op bed. Daarna gaan we lekker samen naar beneden. Eerst douchen en dan aankleden. We hebben vandaag geen haast. Het grootste deel van de spullen heb ik gisteren tijdens de regen ingepakt. Het laatste beetje nemen we zaterdag mee naar de bus en dan kunnen we zondag rustig vertrekken.
Omdat het zonnetje toch weer zijn best doet er een gezellige dag van te maken en de wolkjes met man en macht probeert te verjagen gaan we er nog even op uit in de middag. Ik ben al heel lang niet meer in Airolo geweest en daar wil ik toch nog wel even een kijkje nemen. Eerst maak ik een paar foto's in Grumo waar we ook onze afval in de containers doen.
Rechtdoor langs het huis met het kruis erop is het nog 150 m naar een parkeerplaats. We zijn er niet geweest. Toch is deze erg in trek bij 'boulders' die hier de helling beklimmen die ons van de Valle Versazca scheidt.
We rijden verder en komen langs een klein stuwmeertje voorbij Nivo. We werpen een blik op de overkant en proberen op de bossige hellingen de weg te ontdekken die naar de dorpen op de overkant van de berg loopt. 's Avonds zien we vanuit ons huisje de mensen hier omhoog rijden, maar overdag is er niet veel te zien. (foto onder)
De Ticino is hier een troosteloze bedoening. De rivierbedding staat bijna geheel droog. Hogerop in het Leventina stroomt er nog behoorlijk water, maar hier wordt het allemaal omgeleid. We hebben al heel wat treinen zien rijden langs de berg over de mooie Gotthardbahn, maar nog geen CisAlpino. Vandaag heb ik geluk en het lukt me hem nog net door de voorruit van de bus te vangen.
Ook vandaag fotografeer ik nog een keer de werken van de nieuwe Gotthardtunnel bij Faido.
Ik ben en blijf gek op spoorbruggen en deze vind ik heel erg mooi. De bruggen van de Gotthardautobahn zijn ook ook heel kunstig, alleen ja, het zijn geen spoorbruggen he.
Al honderden jaren wordt er gereisd door het Leventina en over de Gotthardpas. Uit deze oude tijden stamt de boogbrug op de foto hierboven.
Het zonnetje heeft er vandaag echt moeite mee. De wolken komen steeds terug, maar het blijft wel lekker warm en droog dus ik mag niet klagen.
Bij Piotta loopt er een bergtreintje naar Ritom. Vandaag kan ik er een paar foto's van maken. Meestal is het hier zo druk dat er weinig mogelijkheid voor Roger is om het hier een beetje kalmer aan te doen zodat ik kan fotograferen.
Als we in Airolo aankomen zoeken we een parkeerplekje bij het station. Ik snap echter niets van het betaald parkeren. Er staat een hele tekst bij, alleen Italiaans. Gelukkig komt er na een tijdje iemand aanwandelen die me kan uitleggen hoe het hier werkt. De machine levert geen parkbriefjes meer, je moet je parkeertijd aflezen van de machine. Nou dat weten we dan ook weer. We hebben onze auto op een goede plek geparkeerd want ik heb nog niets betaald en we kunnen nog bijna twee uur staan voor er weer betaald moet worden. Dat is nog eens een verjaardagscadeautje.
Bij het station staat een gedenksteen. Ook hier blijven we de vertaling schuldig. Er staan volop postbussen te wachten om weer te vertrekken.
Wij gaan eens even een trapje hoger kijken in het dorp. De heren "rennen" vooruit of ik ben nogal langzaam omdat ik alles wil fotograferen. De heren zeggen het laatste, maar ik weet het niet zo zeker.
Ik maak wat kiekjes tussen de huizen door en dan ineens zien we hoog op de berg de Gotthardpasweg, De grote nieuwe pasweg is de grijze lijn op de foto hieronder.
We zien ook het dalstation van de bergbaan van Airolo. Door het bewolkte weer hebben we niet zo'n best zicht op de gondelbaan.
We kijken omhoog een heel klein en smal straatje in. Je mag er met de auto door, maar je moet niet te groot zijn volgens mij. Ineens zie ik een gondel naar beneden komen. Dus snel maak ik er nog een paar foto's van.
En dan heb ik er twee in beeld. Ik probeer er het beste van te maken. Een volgende keer maken we wel weer betere foto's.
In de verte het Valle Bedretto en de Gotthardautobahn op de foto hierboven. Hieronder de bewegwijzering naar de Gotthardpass en de Nuffenenpass. Vroeger moest alle verkeer nog door Airolo heen. Nu zijn er meer wegen die rondom het plaatsje gaan zodat niet alle verkeer meer erdoor hoeft. Bovendien is met het klaar komen van de autobaan A2 een heleboel verkeer uit de kleine kern verdwenen.
En daar heb ik dan ook eindelijk het zuidportaal van de oude Gotthardtunnel gevonden. Jammer dat er geen trein te bekennen is, maar op de foto gaat hij. Intussen begrijp ik ook waarom ik hem vaak over het hoofd heb gezien. Wij reden eigenlijk altijd de oude pasweg over de Gotthardpas en die komt hier niet in de buurt. Uiteindelijk kun je wel op de sporen kijken, maar dan ben je al zo hoog dat je de tunnelingang niet meer kan zien.
De bergbaan lijkt het gemis aan treinen goed te willen maken. Het is nu al zo lang zo stil op het station dat de pendelende gondels een welkome afleiding zijn. De verkeersborden laten duidelijk zien voor welke wegen een autobaanvignet nodig is. Die wegen zijn op het blauwe bord groen gekleurd. Locale aanduidingen staan op een gele achtergrond. Je moet het maar weten.
Dan ineens komen de treinen er aan. Niet ene tegelijk, maar gelijk wel 2. Ik moet me haasten om er wat van te kunnen fotograferen. De reizigerstrein komt uit het zuiden en gaat zo de oude Gotthardtunnel in om pas in Göschenen weer in het daglicht te komen. Ik kan me net snel genoeg draaien om de locomotief net voor hij in de tunnel verdwijnt nog een keer te fotograferen.
Dan komt er nog een locomotief aan. Ik kan hem niet zo snel herkennen, maar weet dat hij voor goederentreinen wordt ingezet.
Papa loopt rustig verder, maar ik heb intussen weer wat ontdekt. Er staat een goederenwagon en ik vind het leuk om de details van zo'n wagon nog eens terug te kunnen lezen. Ik maak dus eerst een detailopname en daarna nog een foto van de wagon in zijn geheel.
Dat niet alle wagons voor transport worden gebruikt blijkt wel uit onderstaande foto. Dit is een "Inventarwagen", ik denk een soort gereedschapswagon die het station niet mag verlaten. Hij staat voor de goederenwagon, dus ik denk dat hij wel op het station verplaatst wordt.
Intussen lopen de heren wat vooruit. Ik hoop nog op een goederentrein, maar ik denk dat ik het zonder zal moeten doen. Dus ik volg de mannen weer in de richting van de auto. Nu en dan nog een foto makend van het stille station in Airolo.
Ik maak nog een foto in de richting van het imposante Gotthardmassief. De Gotthardpas is nog goed zichtbaar, maar het Valle Bedretto is een beetje in de wolken verdwenen. Jammer, maar helaas. Nu ben ik eindelijk weer eens jarig in Zwitserland, nu laat het zonnetje me in de steek. Maar het blijft een gezellige dag en overal hangen vlaggen aan de huizen van de afgelopen nationale feestdag. Dat vrolijkt de boel weer een beetje op.
Nog een paar laatste plaatjes rondom het stationsgebouw van Airolo en dan gaan we weer naar de bus. We gaan een klein eindje de Tremola omhoog. Dan weten we gelijk hoe we zondag hier verder moeten. We mogen namelijk niet de borden voor de Gotthardpas volgen want die zijn hier groen. Voor ons dus gewoon de oude weg.
Vlak voor mama instapt krijgt ze nog een cadeautje. De RTS locomotief die we wekenlang in Bodio hebben zien staan verlaat nu Tessin met een goederentransport in noordelijke richting. Tussen de gebouwen door krijg ik hem nog net op de foto.
Net als vroeger rijden we door het dorpsstraatje naar het begin van de pasweg. We moeten goed opletten want het is niet overdreven duideljk aangegeven. We passeren nog een mooie met stenen gesteunde want die mooi met planten is begroeid en dan is het tijd om de oude weg op te gaan. We worden echter tegen gehouden door de militaire politie. We moeten over de nieuwe weg omdat er een ongeluk is gebeurd. We mogen zonder het autobaanvignet gebruik maken van de grote nieuwe weg omdat er nu geen alternatief is.
Airolo verdwijnt snel in de diepte als we beginnen te klimmen. Het Leventina ziet er in de verte wat troosteloos uit met al die wolken. Hopelijk krijgen we zondag nog een beetje een herkansing. Met een zonnetje erbij is het hier zo mooi. Al snel bereiken we de eerste afrit en kunnen we toch over de oude Tremola verder. In de verte zien we de nieuwe pasweg met grote slagen over de berg gaan. Ondersteund met grote bochten die op palen staan.
Er staan langs de Gotthardpasweg vele bijzondere bouwwerken. Ze hebben veelal te maken met het transporteren van water naar de waterkrachtcentrales. Zo kan water vele malen hergebruikt worden voor het opwekken van energie. Als we wat hoger komen verdwijnt het asfalt en komen we op de oude weg van kinderkopjes. We zien bruggen die nog stammen uit de tijd van de romeinen.
We vinden een ruime plaats waar we even kunnen stoppen. In de verte kijken we naar de nieuwe pasweg die hoog op de berg door een galerij naar de pashoogte loopt. De Tremola zal door de openlucht met vele haarspeldbochten op dezelfde plaats uitkomen. Maar deze weg is heel wat smaller. Het instant houden van deze oude weg kost nog heel wat moeite, maar die heeft men er hier wel voor over. Het is namelijk ook een stukje geschiedenis van Tessin en Uri dat hier in stand wordt gehouden.
Gavin is aan het klimmen en klauteren over de steunmuren. Glenn is op zoek naar water dat hij al snel heeft gevonden. Daar heeft hij een neus voor. Aan de overkant van de weg is wel een waterval, maar daar kunnen we niet op een veilige manier bij komen. Die zet ik maar op de foto.
Normaal kun je hier nog een flink eind het Leventina in kijken, maar de wolken beletten dat. De oude weg roept herinneringen aan vroeger op. Ik heb hier heel veel langs de pasweg omhoog gewandeld. Soms van A naar B en dan met de bus terug naar de auto. Soms ook gewoon omhoog en terug naar de auto.
Opnieuw een droge waterval gevonden. Ook deze staat nu vol met bloemen. Ondertussen heeft papa dorst gekregen en gaat Glenn met de watertank naar de waterbron die hier staat. Het water komt zo uit de berg. Gelukkig zit er een slang aan en kan hij de tank makkelijk met water vullen.
Als de dorst is gelest bij papa gaan we weer terug naar Giornico. Nog een maal werpen we een blik omhoog. Zondag zullen we zien hoe het hier verder gaat. De weersvoorspelling is goed voor zondag dus ik hoop dat we dan nog wat mooie plaatjes kunnen schieten hier.
Op de foto hierboven is een oud saumpfad te zien. Over deze paden reisten de transporteurs van de handelaren met ezels of paarden om de goederen over de Gotthardpas te vervoeren. Het pad loopt onderlangs de steunmuur die hier goed te zien is. Er wordt hier hard aan de weg gewerkt. Als het mogelijk is wordt deze in de oude staat hersteld. Langs de weg staan de oude stenen kilometerpalen met daarop de afstand naar Airolo of Hospental.
Op de boogbrug ligt een fietser uit te rusten. Even dachten we dat hij was gevallen maar de man lag lekker te rusten. Op de foto hieronder is opnieuw het Saumpfad goed te zien op de andere helling. Hier loopt er nog altijd een wandelpad over het oude handelspad.
We zijn een een heel tijdje boven geweest dus we hopen dat de oude pasweg beneden weer vrij is. Voorlopig is er hier nog niets te zien dat we niet verder mogen. Maar het is moeilijk te zien waar we precies de nieuwe weg hebben verlaten. Naar beneden kijkend ziet het er toch allemaal heel anders uit. Even een vergezicht door het Leventina gefotografeerd tussen de bomen door.
We zijn nu op het punt dat een oud deel van de pasweg voor verkeer is afgesloten. Het loopt naar het bijzondere bouwwerk dat we verderop al gezien hebben. Hier zie je een deel van een iets nieuwere pasweg dat nu is afgesloten en alleen nog als toegangsweg dient. We kruisen een bocht verder de nieuwe weg. Er is hier niets te zien. Dus we rijden gewoon door op de oude weg. Helaas duurt dat niet lang. Dan worden we opnieuw staande gehouden door de militaire politie. We verwachten dat we moeten omkeren, maar we worden een heel smal weggetje in gestuurd dat volgens de politieman in Airolo uitkomt. Ja ja, het zal wel. Het is niet veel breder dan de bus en we kunnen absoluut niet zien wat ons te wachten staat. Als we maar niemand tegen komen.
Al snel word het een heel gedoe om beneden te komen. De bochten zijn zo krap dat de bus er nauwelijks door kan. Aan de ene kant is de heling steil omhoog en aan de andere kant steil omlaag. Je mag hier geen foutje maken want dan lig je een paar honderd meter verder beneden op je rug. Wel krijgen nog even een mooi gezicht op Airolo.
Dan komen we de bocht uit en hebben we zicht op het ongeval op de weg die we eigenlijk hadden moeten volgen. Er is een militaire vrachtwagen op zijn zijde gevallen. Een dag later zullen we in de krant lezen dat er bij het ongeval een stuk of 10 militairen licht gewond zijn geraakt. De helicopter van de Reka heeft assistentie verleend bij het verzorgen van de gewonden. We rijden verder over het richeltje dat hier weg genoemd wordt. Opnieuw kunnen we in de diepte Airolo ontdekken. Maar we zijn er nog lang niet.
Airolo komt steeds dichterbij. Tot het einde toe blijft het ontzettend smal. We worden een paar maal vreemd aangekeken door wandelaars die ver omhoog moeten om ons te laten passeren. Volgens mij rijdt hier normaal geen verkeer en al helemaal geen Nederlandse busjes. Eindelijk dan komen we door een nauwe doorgang weer in de straten van Airolo. We komen precies uit het straatje dat we eerder vandaag al hadden gezien toen we een stukje door het dorp liepen.
Eenmaal weer op de kantonale weg schiet het lekker op. Vanaf Faido rijden we gelijk op met een trein. De trein heeft hier niet zo'n hoge snelheid en we blijven hem nipt voor. Pas als we bij Lavorgo komen komt de locomotief langszij. Ik maak snel een foto en nog ene als we ons weggetje oprijden naar Chironico. De trein spurt verder naar Bellinzona.
We rijden via Nivo omhoog naar Chironico. Tussendoor maak ik nog een paar foto's van de alpenweiden met de stallen.
Dan bereiken we Chironico. We rijden er via een rondweg omheen. We zien nog wel het dorpje in de verte liggen.
Vlak voor we doorrijden naar Grumo hebben we nog een keer zicht op een valle, het Valle Chironicoi. Hier zijn ook weer veel meer wandelingen naar verderop gelegen alpenweiden. De hellingen aan beide zijden van de vallei zijn ook geschikt voor "boulderen". Een soort kletteren als ik het goed heb begrepen.
Ook op mijn verjaardag mag een tochtje naar de kleine waterval na het avondeten niet ontbreken. De kinderen gaan meteen boven weer bezig met de dammen die ze gebouwd hebben. Pap heeft ze gek gemaakt en nu gaan ze er voor om het water weer door te laten.
Om de avond te besluiten krijg ik nog de kans om een helicopter te fotograferen. Het blijft een klein geval voor mijn camera. Voor het eerst heb ik de mazzel dat ik er ene zie en ook nog een camera bij de hand heb. Ik waag dan ook gelijk een eerste poging zo´n aparaat te fotograferen.
